Tambay

3 years

2011-07-14T01:42:00.004+08:00

Parang kelan lang nung pasimple kitang sinusulyapan at pinagnanasahan. Umaasang mapatingin ka rin kahit hindi sakto sa akin, at mapangiting para lang napuwing.

Hindi nagtagal bumagsak ka rin sa akin. Kaya nga lang sa maling panahon. May mga tao tayong sinagasaan, sinaktan, at alam kong hangga ngayon ay nasasaktan. Sa ibang salita, mali ang tayo'y magmahalan. Ngunit ang lahat ay ginawa nating tama.

Hindi ko aakalaing may ganitong pagsubok na darating sa pagsusuyuang pinaglaban natin.

Dalawang buwan mula ngayon, iiwanan mo ko ng tatlong taon.

Sa mga panahong yun, may ibang paraan pa ba para mahawakan ang iyong mga kamay? Madampihan ang iyong malambot na labi? Wala na siguro kundi maghintay na lang. Pero tatlong taon amputa, hindi biro yun.

Desperado ang pagkakataon, kahit ano gagawin para makitang nasasaktan ako o ikaw. Bakit sa ganitong panahon niya puputulin ang pag-ibig na papausbong pa lamang? Ang kasabikang hanggang lalamunang nararamdaman ko pag tayo'y magkikita, ngayo'y napalitan ng takot at kalungkutan.

Ayokong makita ang sarili ko na nag-iisa, ginagawa ang mga bagay na dating kasama ka. Nakatunganga at nanlalakbay sa ala-ala nating dalawa. Pero wala na akong magagawa pa, mag-iiba na ang lahat, hindi na tulad ng dati.

"I don't mind distance." Pilit na sinisiksik sa kukote.

Ngunit di alam ang gagawin. Laging subsob ang dibdib pagkagising.

Isa lang ang aking nasisigurado, walang hihigit sa pangungulilang ito.

Pasensya na, natatakot lang talaga akong lumayo ka.

Isa lang ang aking maipapangako, hinding hindi ako gagawa ng bagay na ikakasakit mo.

Maghihintay ako.

Pagkikita

2011-05-22T16:32:00.007+08:00

Hay... ang sarap ng gising ko kaninang umaga, dahil sa napakahimbing kong tulog kagabi bunga ng nasasabik na isang pagkikita.

Kagabi, binilang ang kakaunting pera at dumaan sa isang malapit na mall para bumili ng damit. Pagdating ng bahay, sukat dito, sukat doon. Itinabi pa ang paboritong brief para sa kinabukasan. Talagang pinaghahandaan. Bukas, sa pinagusapang tagpuan, maaaring makita ko na ang aking sarili.

Ang bilis ng mundo, parang laging nagmamadali. Ang hirap sumabay, nakakahilo. Maaaring ito na ang kahuli-hulihang pagkikita, maaari ding hindi. Pero nabibilang na ang mga oras ko, dahil pinili kong tuparin ang aking mga pangarap, hindi dito, kundi sa napakalayong lugar.

Hindi mapakali. Nakatingin sa orasan, tatawa bigla. Walang hiya hindi mapakapaghintay, nauna ng pinaandar ang nagaalburotong isipan. Ang saya siguro nito, siguro magsusubuan kami habang magkahawak kamay tapos tapos... Taena para akong bata.

Tama, parang wala rin namang pupuntahan to. Papatayin lang namin ang isa't isa. Ayokong lamunin ng kilig. Gustuhin ko man, pero mahirap i-slow-mo ang mundo. Walang makapagbabago ng aking isipan, dahil nananaig pa rin sa akin ang makatikim ng kahit na kaunting karangyaan. Pero ayoko magsalita ng tapos. Tulad ng nabanggit ko, maaring dito ko makita ang sarili ko.

Ayoko munang mag-isip ng kung anu-ano. Ayokong bumitaw 'tong pananabik na nararamdaman ko.

Antagal naman, may inaasikaso pa ata o baka hindi makapili ng damit. Pinaghahandaan din ata. Hahaha...

Ayos! May mensahe...

"Cancel na muna. Sorry."

Ngayon, nakatulala sa tala.

Night shift

2011-02-05T22:45:00.002+08:00

Tsik!tsik! Iiiissstt... Hoooohhhh...

Yosi, candy, ID, barya, panyo, celfone. Mga laman ng aking bulsa papasok ng opisina. Oras ng pahinga pero isa ako sa mga kumakayod na tirik pa rin ang mga mata habang ang karamihan ay nakahilatay at nakanganga.

Malamig dito sa labas. Malakas ang hampas ng gabi sa aking mga buto't kalamnan. Gustong-gusto ko ang hangin. Gustong-gusto ko itong yumayakap. Alam kong hinding-hindi ako nito sasaktan kahit anong bagsik ng gabi. Tangay nito ang mainit na usok na ibinubuga ng aking bibig, kasama ang mga bagay na gumugulo sa aking isipan. Pag-aalinlangan, takot, sakit at lahat.

Mga bagay na walang kasiguraduhan. Mga bagay na hindi ko na malaman at maintindihan. Wala naman kasing tiyak dito sa mundo. Kamatayan lang.

Marami akong gustong mangyari sa buhay ko. Kaya ako matiyagang nakikipaglaban sa puyat at antok. At pinipigilang wag mainggit sa mga taong walang humpay na nagtatagayan sa mga oras na to.

Pero sa mga pagkakataong ganito nakikita ko ang aking sarili na mas nasisiyahan. Nararamdaman kong malaya ako. Napakasimple kasi ng buhay kapag ganito. Malayang nakapaglalakbay ang aking diwa patungo sa maliwanag na buwan at kumikislap na mga bituin. Isang taasan lang ng kamay parang abot ko na mga ito.

Lahat naman pweding mangyari. Kailangan lang ng magandang timing at puso.

Hindi pala nakakatamad at nakakabato pag night shift. Sapat na ang hangin kaagapay ko sa napakalayong paglalakbay.

Dahan-dahan lang ipikit ang mga mata, unti-unting iwanan ang alaala at tuluyang mawalan ng malay.

Tumunog na ang bell. Balik muna sa katotohanan.

Bombilya

2010-07-24T22:39:00.004+08:00

Nakakamanghang pagmasdan ang mga pumupundit-pundit na bombilya sa mga posteng aking nadadaanan. Mga bombilyang ayaw bumigay at hindi nawawalan ng pag-asa. Nagbabantay at nagbibigay pa rin ng serbisyo sa ilalim ng dilim.

Ang lamig ng singaw ng aircon ng bus. Di ko maiwasan na hindi yakapin ang sarili.

Ito ang isang bagay na gustong-gusto kong ginagawa pag bumibiyahe, kaysa manuod sa walang kakwenta kwentang barilan at patayan ng mga banyaga na nanggagaling sa piniratang dvd. Mas nanaisin kong ituon ang mata sa daan at pagmasdan ang ganda ng paligid. Nakakarelax. Ang sarap sa pakiramdam.

Ayaw ko man humarap sa telebisyon pero nakuha nito ang atensyon ko ng tumayo ang isang kanong pasahero sa harapan para kausapin ang kundoktor. Pinatay ng kundoktor ang dvd player, marahil alam ko na kung bakit.

Bago pa man ako bumiyahe pinagbigyan ko muna ang kumakalam kong tiyan sa isang fast food chain. Napatingin ako sa isang tatay at dalawang masasayang bata ang nagsasalo-salo sa kanilang inorder na pagkain. Mukhang may okasyon. Pagkatapos ng kanilang maliit na selebrasyon, napansin kong nagliligpit ng pinagkainan ang tatay na hindi naman dapat dahil may mga service crew na gagawa dun. Maswerte ang kanyang mga anak. Saludo ako sa tatay.

Naniniwala ako marami tayong natututunan matapos ang isang mahabang araw. Minsan hindi lang natin napapansin o ayaw nating pagtuon ng pansin. "Learning is a continuous process" ika nga nila. Sa pang-araw-araw nating buhay marami tayong nakakasalamuhang mga taong maaaring magpabago ng takbo ng ating kasalukuyan, at magbigay sa atin ng pag-asa kapag tayo‘y lugmok sa problema. Mga taong nagsisilbing inspirasyon sa atin at pinapakita ang kabutihan tulad ng mga taong nakakasabay natin sa paglalakbay, sa pagkain, at sa kahit ano pa mang bagay. Mga taong may respeto sa sarili at makatao. Mga taong disiplinado at nagpapakita ng magandang halimbawa.

Sa mga taong ito nakakakita ako ng pag-asa. Pag-asang mabago ang mundo, kahit pumupundit-pundit na lang sila tulad ng mga bumbilyang pinagmamasdan ko.

Hangover

2010-06-14T21:37:00.003+08:00

Nagising ako sa ingay ng awayan ng mag-asawang langgam na katabi ko palang natulog kagabi. Marahil sa papalapit na tag-ulan ang kanilang diskusyon. Mabuti na lang abala sila sa kanilang pagtatalo kaya nakalimutan nila akong papakin. Salamat na din nasa dulong bahagi sila ng aking kama. Pero dinig na dinig ko pa rin ang sigaw ng kanilang mga anak… “Tama na inay, lumaban ka itay!!! Parang awa mo na…”

Ang hirap bumangon…

PU+@#$%^&*!!!! DI NA KO IINOM!!! -Pamosong linya ng mga taong may hangover tulad ko.

Parang nasa talampakan ang ulo ko. Ang aking utak parang ginagawang sisig. Parang naka-limang round ako na walang hugutan sa bigat at lupaypay na aking katawan.

Ano na naman kayang nangyari kagabi? Anong kabalbalan at kahihiyan na naman kaya ang nagawa ko? Yan ang unang una kong inaalala paggising ko. Dahil sa isang masaya at halakhakang inuman lahat pweding gawin. Walang limitasyon. Walang kontrol. Tawanan. Humagalpak hanggang magdugo ang lalamunan. Ganyan kagaan ang buhay kapag umiinom, para kang nakalutang sa dagat ng alak.

Gusto kong tubig. Malamig na malamig, nagyeyelo. Softdrinks na lang. Noodles. Mami. Goto. Kape kaya? Kapeng mainit na mainit. Kapeng malamig? Starbucks?

Teka, papaano ba uminom ng kape sa Starbucks o sa kahit saan pa mang bonggahan na kapehan? Nagbabago ba ang lasa nun kapag dalawang oras mong iniinom? Dapat ba laging may tira? Sosyalan. Aminin na natin ang ibang nagpupunta sa mga ganyan nagpapanggap lang. Taas noo pa nga eh habang nakaupo. Nakikipagsabayan kahit hindi naman kaya.

Sa inuman meron din na nagpapanggap. Nagpapanggap na walang pera kapag bayaran na. Nagpapanggap na lasing na para lang makauwi na. Nagpapanggap na masaya, pero nasasaktan pala. Nakikipagsabayan kahit hindi naman kaya. Maraming taong ganyan umiinom para lumimot panandalian sa malupit na takbo ng buhay. Pero ang masaklap, kinabukasan, masakit na ang ulo kumikirot pa rin ang puso. Hangover talaga.

Sa tindi ng hangover na nararam…

ARAY!!!

Pucha! Si manong langgam lumapit pala sa akin. Di na nakayanan ang pasan na pasan na problema dahil sa bungangerang asawa. Nagsuicide.

Hintay

2010-06-08T23:49:00.003+08:00

Nasanay lang siguro na kasama siya. Nakalimutan kong hindi pala sa lahat ng oras kakampi ko ang oras.

Kwentuhan. Tulog ang mundo, malamig ang gabi. Ambilis lumakbay ng hangin tangay ang lungkot at takot. Magkasama. Biglang tawa. Tahimik. Walang imik. Biglang yakap, sabay halik. Mahigpit hanggang sa kadulo-duluhang matamis na parte ng labi. Mga sandali sa buhay na kailanman hindi matutumbasan ng kahit anupaman. Mas masarap pa sa napakalamig na bote ng alak.

Ayoko ng sumikat ang araw sa mga pagkakataong ganun. Ayokong ipikit ang mga mata ko kahit sobrang pagod na pagod na. Ayokong bumitaw sa mundong kaming dalawa ang nagmamay-ari. Gusto ko lang ganun. Yun lang. Wala na akong hihilingin. Yun lang.

Tik-tak-tik-tak…

Ang hirap labanin ng oras, alam kong kaya nitong lamunin ang kahit na anong bagay, pati na ang mga sandaling tulad nun. Pagtalukbong ng kumot, pagsikat ng araw, panibagong takbo ng buhay. Kailangan ko na namang masanay ng nag-iisa ng mga ilang araw at ilang gabi. Hindi ko alam kung kailan na naman mauulit ang mga bagay na gusto kong ulit-ulitin kasama siya.

Tik-tak-tik-tak…

Hintay. Wag muna. Huwag na muna nating tapusin…

Earphone

2010-01-28T22:50:00.003+08:00

Kulang sa isang oras ang binibyahe ko papunta sa aking pinapasukan. Maaga. Tahimik sa loob ng sasakyan, dahil na rin siguro sa kulang sa tulog ang mga bumibyahe. Walang enerhiya. Kanya-kanyang saksak ng earphone sa tenga, marahil pampakundisyon sa nakakasawang trabaho. Ganyang scenario ang madalas kong maranasan sa araw-araw.

Kanya-kanyang trip ng musika. Palakasan ng volume. Hindi maiiwasang marinig mo din ang pinakikinggan ng katabi, lalo na kung ang volume niya ay nakakapagpa-rakenrol ng kanyang tutuli. Pasensyahan na lang kung hindi mo trip ang kanyang mga banat.

Pero nahihirapan talaga ang utak ko sa kakaisip. Bakit kaya yung lalaking yun na katabi ko kanina na malaking katawan na mukhang rapist na siga kung umasta, na kala mo kung sino kung magpausog ng pasahero makaupo lang ng maayos ang damuho, pag-upo niya sabay masid sa mga nakaupo sabay saksak ng kanyang earphone...

"I'm your biggest fan, I'll follow you until you love me...
Papa-paparazzi..."

Wiiiiiiiiih! Ganyanan ah Lady Gaga.

Maligayang Kaarawan Bro!

2009-12-25T00:01:00.001+08:00

Pag-ibig. Pag-ibig. Pag-ibig.

Maligayang Pasko po sa ating lahat!

Pag-ibig. Pag-ibig. Pag-ibig.

BJDP

2009-12-18T06:02:00.004+08:00

Eksaktong dalawa't-kalahating dekada ang nakakaraan ng mauso ang mga salitang ito sa di malamang kadahilanan...

-Pogi
-Gwapo
-Cute
-Ma-appeal
-Matikas
-Sexy

Jing gambels

2009-12-16T20:55:00.004+08:00

Tatlong batang nagcacaroling sa tapat ng aming bahay...

"Jing gambels jing gambels jing gam all the way...
O was pan diris toray ina wan orsopen sley...
HEY!!!"

Repeat chorus.

Run Samson run

2009-10-05T17:03:00.001+08:00

Birthday ni ermats kahapon kaya medyo puyat ako ngayon. Hindi naman kami uminom, at hindi rin naman ako tumulong sa pagliligpit o ano pa man. Napuyat ako dahil sa run Samson run na kinakanta ng isa sa mga amigas niya. May videoke kasi kagabi kaya ayun nakulingling ang tenga ko sa mga birit nila. Bonggang-bonggang kantahan one to sawa. Sa dami ba naman ng kinanta nila, sa bwisit na run Samson run na yun pa ako na-LSS... hangga ngayon.

...Run Samson run
Delilah's on her way
Run Samson run
You ain't got time to stay...

Offdoy

2009-09-28T19:57:00.002+08:00

Taenang ondoy yan! Teka lang ha, yung bagyo tinutukoy ko baka kasi ka-pangalan mo murahin mo din ako. Mabuti na lang at lumayas na, pero hindi naging mabuti ang iniwan niyang bakas. Hindi naman ako masyadong naapektuhan ng bwisit na ondoy na yun. Salamat na lang kay Bro, maswerti pa rin kami, hindi pa naman ako marunong lumangoy. Pero marami sa ating mga kababayan ang nakaramdaman ng hagupit nito. Kalunos-lunos ang kanilang kalagayan, di ko tuloy maiwasan ang mapamura at manlumo habang pinapanuod sa balita ang mga nangyayari.

Gustuhin ko man i-donate ang ilang baryang naipon ko dun sa aking alkansya pero di ko lam papaano, kaya idadaan ko na lang kay Bro. Kahit papaano nakakatuwa pa ring panuorin ang pagkakaisa ng mga Pilipino. Sa ganitong mga sitwasyon maaasahan talaga ang kapwa pinoy. Hindi tulad ng ibang tao diyan, kung anu-ano pa pinagsasabi mali mali pa ang english ng mokong. Hindi ko alam kung tao nga yun o si ondoy na nagkatawang tao. Baon na baon na nga ang pako pilit mo pang pinupukpok. Mas maganda siguro kung sa'yo na lang dumapo ang mga nagliliparang bubong.

Nakakalungkot lang talagang isipin marami ang namatay at marami pa din ang nawawala. Alam ko namang ginagawa ng mga kinauukulan ang lahat, pero mas makakatulong ang panalangin ng bawat isa sa atin.

Hirap na hirap na nga ang ating bansa doble-dobleng pagsubok pa ang nararanasan natin. Pero matatag ang pinoy, babangon at babangon ito sigurado yun. Kahit ilang ondoy pa ang dumaan sa buhay niya hindi ito basta-basta susuko. Alam kong hindi ganuon kadali, pero sige lang, kaway lang sa camera, ingiti mo na lang. Mas mabagsik tayo kay ondoy.

Wapoise

2009-09-20T22:08:00.001+08:00

Madalas natin maranasan ito sa mga driver na mahigpit ang pangangailangan... yung naghihintay ng pasaherong sasakay kahit na ilang metro pa ang layo. Nakakabadtrip ang ganito lalo na pag nagmamadali ka, at lalung lalo na kung paimportante ang dating ng pasahero na kung maglakad eh parang nasa ilalim ng buwan tapos hindi man pala sasakay. Badtrip talaga. Ok lang sana kung bebot ang hinihintay ng ganito.

Napakainit. Galit na galit si haring araw, na-miss daw kasi ang mga tao sa Pinas. At na-miss ko din ang di-kaaya-ayang amoy ng ibang pasahero. Sa likod ni manong driver ako naka-upo, at ayun nga may hinihintay itong pasahero.

Pero jusko naman po ang layo layo pa at iisa lang naman ang aming hinihintay. At ito namang babaeng ito, na di namin alam kung sasakay o hindi, di man lang alintana ang tindi ng sikat ng araw. Patext-text at pakembot-kembot pa, walang pakialam sa mga pasaherong naghihintay, hindi man lang bilisan o lakihan ang hakbang. Keber kung keber. Nag-iinit ang ulo ko ng mga oras na yun gustong-gusto ko na kasi talagang makauwi at makaligo, isa na ako sa mga pasaherong may di-kaaya-ayang amoy. Habang papalapit itong babae ito medyo nakikinita ko na ang mukha at hubog ng katawan, at ibang ulo ko ngayon ang nararamdaman kong nag-iinit. Naka-corporate attire at ang lakas ng dating niya, wiwit ang katawan. Sexy. Chikababe. Ang sarap niyang panuorin maglakad, poise kung poise, chin-up, parang rumarampa lang sa entablado.

Umusog ako ng kaunti para kung sakali mang sumakay siya sisiguraduhin kong tatabi sa akin.
Kaso wala rin kwenta, trip niya umupo sa passenger seat kaya dun siya dumiretso. Tinititigan ko siya habang papaakyat ng dyip, pero nabigla ako. Kitang-kita ko ang nangyari. Langya ang lakas ng kalabog, ang lakas ng pagkakauntog niya. Alam kong narinig namin lahat yun.

Hinihintay kong kamutin o haplusin man lang ang ulo niya dahil siguradong bukol ang katapat nun. Pero wala eh, walang paki. Dedma. Parang walang nangyari. Pinanindigan niya ang pagrampa niya kanina. Poise pa rin siguro ang nasa isip niya.

Alam kong mali na pagtawanan siya, kaya nga pinigilan kong humagalpak eh. Ang hirap pala pigilan nun, di ko maiwasan lumolobo tuloy butas ng ilong ko. Wahahaha! Pinagmasdan ko mga nakasakay mukhang pinipigilan din ang pagtawa. Hindi na nga naman kailangan pang ipahiya ang taong napahiya na. Pero kung may isa lang na tatawa dun siguradong matatawa din ako.

Tsk! Tsk! Sayang tsong. Swabe na sana ang tirada kaso wala eh. Wapoise!

Dirty tactics

2009-09-14T03:25:00.003+08:00

Mainit ang pagbati natin pag dumarating ang araw ng mga nanay at tatay, pero patapos na lang ang araw ng malaman kong grandparent's day pala kahapon. Ganun naman ata talaga pag luma at lipas na, nakakalimutan na. Matanda na eh.

May kasabihan ang matatanda... Sa hinaba-haba man daw ng prusisyon sa simbahan din ang tuloy. Madalas natin ihambing ang kasabihang ito sa magkasintahang matagal na nagliligawan at pakiputan pero nauuwi din sa kasalan. Pero kung literal na babasahin, ang prusisyon nagsimula sa simbahan, at magwawakas din sa simbahan. Ibig sabihin, nagsimula ka sa umpisa babalik at babalik ka rin sa umpisa. Magandang halimbawa ang tao mismo, nagsimula ka bilang isang sanggol na gumagapang at walang kamuwang-muwang sa mundo. Susubuan ka, paliliguan, dadamitan, lalagyan ng diaper. Darating ang araw, ikaw na sanggol ay lilipas din, lalamunin ng panahon ang oras mo. Tatanda, kukulubot, gagapang, at babalik at babalik ka rin na parang isang sanggol. Susubuan, paliliguan, dadamitan, lalagyan ng diaper.

Marahil isa ka rin sa mga nagtatanong kung bakit... Kung bakit may mga anak na ganuon na lamang ang trato sa kanilang walang silbi at pabigat na uugod-ugod na mga magulang? Binabalewala. Minamaltrato. Sinusupladuhan. Konting halinghing lang sa atin, sinasalubong agad natin sila ng kasungitan at kabwisitan. Di ko tuloy maiwasan na alalahanin at ulit-ulitin na basahin yung ginawang tula ni Fr. Ariel Robles.

Napakaikli ng pasensya natin pagdating sa matatanda. Hindi naman dapat ata ganuon ang diskarte. Madaya tayo maglaro. Hindi patas. Hindi ginawa sa atin yan nung sanggol tayo. Baka nakakalimutan mo darating ang araw tatanda ka rin. Kukulubot at uugud-ugod.

May maikling kwento akong gustong ibahagi. Malamang narinig mo na rin ito...

Isang araw nadatnan ng anak ang nanay nitong sinusubuan ang lola...

Nay bat mo naman po diyan pinapakain si Lola sa maliit na palanggana? Bakit hindi sa plato? Parang kainan naman po ng baboy yan. Ang dumi pa.

Eh itong lola mo ang kulit-kulit! Yung mga babasaging pinggan natin naubos dahil sakanya! Ang hirap pakainin laging hinahawi ang plato kaya nagka-basag-basag ang mga ito.

Kinagabihan...

Oh anak gabing-gabi na bat di ka pa natutulog? Ano ba yang ginagawa mo dyan?

Nililinis ko po tong maliit na palanggana nay... para pag kayo tumanda dito ko rin po kayo pakakainin.

Curachi

2009-09-06T00:01:00.000+08:00

May ikukwento akong pabulang nagpasalin-salin na sa iba't-ibang bibig at lengwahe. Pati nga hapon may version na nito eh (nanghuhula lang ako). Pabula ito kaya marami kang mapupulot na gintong-aral, maniwala ka.

Umpisahan na natin.

Isang bagong panganak na langgam ang isinilang sa mundo ng mga hayop. Lalaking langgam. Sa kasamaang palad, namatay ang ermats niya sa panganganak sa kanya. At ang erpats naman niya ay hindi na umuwi buhat ng umalis ito sa bahay para maghanap ng makakain. Sa madaling salita, naging ulila kaagad ang kaawa-awang langgam. Siya lang mag-isa at walang kasama. Naisip niyang magpatiwakal na lang at mangakat ng tao kaso nagbago isip niya.

Dahil nga sa ulila na siya kailangan niyang humanap ng makakain para buhayin ang sarili. Sa kanyang paglalakbay marami siyang nakilalang iba't-ibang klasi ng hayop na sa tanang buhay niya ay nuon pa lang niya nakita. Kaya sa bawat makasalubong ito ng hayop na bago sa kanyang paningin, tinatanong niya ito at inaalam kung anong klasi at san nabibilang na uri ng hayop.

Sa isang madamong paglalakad, may nakasalubong siyang ahas.
Tinanong niya ito: Sino ka? Ako ay isang ahas, sagot nito. Ahas?!? Ano yun? Gusto mong malaman?, tanong ng ahas. Oo! Sex muna tayo, sagot ni ahas. Ok sige.
At nagsex nga sila ni ahas. Pagkatapos nun ipinaliwanag ni ahas kung sino talaga siya. Isa daw siyang hayop na kinatatakutan ng mga tao, makamandag daw siya, nakamamatay ang kagat, blah blah blah...

Alam ko iniisip mo paano sila nagtalik ng ahas, kahit ako hangga ngayon iniisip ko papaano nga. Gamitin na lang natin ang ating imahinasyon. Basta nag-sex sila, yun na yon.

Nagpatuloy ang kanyang paglalakbay at napunta sa disyerto. Nakakita siya ng kurbadang may lampin at mga basket na likuran ng isang hayop. Tinanong niya ito: Sino ka? Ako ay isang camel. Ano naman yun?!? Gusto mong malaman?, tanong ni camel. Oo! Sex muna tayo sabi ng camel. Nag-isip muna ng bahagya si langgam pero pumayag din ito. At nagsex nga sila, pagkatapos nun ikinuwento na ni camel kung anong nga uri sila ng hayop.

Pagod na pagod at hapong-hapo na ang kawawang langgam ng makasalubong niya si elepante sa isang maburak na lugar. Ngayon lang siya nakakita ng elepante kaya tinanong niya rin ito. At para masagot ang tanong ni langgam, kailangan din muna daw nilang magsex sabi ni elepante. Oo nagtalik sila, elepante at langgam.

Kaawa-awa talaga itong langgam dahil sa mga nararanasan niya sa kanyang buhay. Marami-rami na din siyang nakikilalang mga hayop tulad ng unggoy, kalabaw, octopus, hipopotamus at iba pa.

Hangga ngayon patuloy ang pakikipagsapalaran niya sa buhay. Malayo-layo na rin ang narating ng kanyang nalakbay at nalaman na rin niya kung ano ang curachi, na nakilala niya sa mababatong lugar.

At dyan nagtatapos ang munting karanasan ni langgam.

Bedridden

2009-09-01T04:47:00.002+08:00

Emo 'to. EMO! Di mo maiintindihan.

"I want always to be a boy, and have fun." -Peter Pan

Nagiging maliit na ang mundo para sa akin. Di katulad dati, ayos na araw ko makapaglaro lang ng langit-lupa-saksak-puso-tulo-ang-dugo, tagu-taguan-maliwanag-ang-buwan-pagbilang-ko-ng-sampu-nakatago-na-kayo, touch-the-color-red-blue-magenta-fushia. Pucha talaga, hindi na pala laro ito.

Hindi ko rin alam anong problema. Maraming bagay na ang hindi ko na maintindihan. Tulad ng ano? Ewan. Di ko talaga maintindihan. Pakiramdam ko pinagkakaitan ako ng masasayang bagay. Parang wala akong karapatang tumawa ng malakas, humalakhak at pumalakpak. Nawawalan na ako ng gana sa buhay. Ang gusto ko na lang maging bata ulit. Maglaro lang ng maglaro.

"Dreams are my reality, a wonderous world where I like to be..." -Richard Sanderson

Sabi ng professor ko nun sa psychology, 1/3 of our entire life ay natutulog tayo. Nananaginip. Oo nga naman dahil humigit-kumulang 8 oras tayo kung matulog. Pero ako? Hindi lang 8-oras kung matulog dahil higit pa dun. Ang sarap kasing managinip. Lalo na kapag malulungkot, mga trahedya, mga masasaklap na pangyayari, mga sablay ang mapapanaginipan ko, dahil sa paggising ko makakaramdam ako ng relief. Salamat at panaginip lang pala. Pero kung katulad ng totoong buhay ang panaginip, na pwedi mong ituloy-tuloy kapag matutulog na, mas nanaisin kong managinip ng masasaya at gumising na lamang ng 8-oras. Matulog ng 16-oras. Sa panaginip ko na lang tutuparin ang aking mga pangarap. Yun nga lang di ako makakainom ng tunay na redhorse at makakapagbuga ng usok ng yosi, na sa panahon ngayon ay sila lang ang aking kinakapitan na alam kong hindi ako iiwan. Dahil ako ang may hawak sa kanila, iiwan lang nila ako pag binitawan ko na pagkakasakal sa bote at pagkakasipit sa filter. Unti-unti nila akong pinapatay at binubuhay.

Nasasabayan mo pa ba ang daloy ng utak ko ngayon? Wala na talaga akong naiintindihan. Lumulutang talaga ako. Ang sarap kasing pakawalan nito. Sabi ko na sa'yo 'di mo 'to maiintindihan.

“I love walking in the rain, ’cause then no-one knows I’m crying.” -Charlie Chaplin

May mga pagkakataong natutulog akong may katabing panyo, pampunas sana ng tamod pero nauuwi sa luha. Sa ganuong pagkakataon hindi na ako makakatulog, papaano ka pa ba naman makakatulog kung basang-basa na ng luha ang iyong unan? Makakatulog lang ako pag sobrang pagod na puso, isip at kaluluwa ko. Ang sakit. Ang saraaap.

Meron pang masarap gawin pag umuulan, ang sumigaw kasabay ng dumadagundong na kulog. Waaaaaahhhhhhhhhh!!! Ang hirap maging masaya, pero andaling maging malungkot. Ang sakit sa dibdib. Ang buhay ko ngayon ay walang pinagkaiba sa lola kong nakaratay na lang sa higaan. Sinusubuan, pinaiinom, binabantayan, pinapaliguan, pinapalitan ng diapers. Nakakulong lang sa apat na sulok ng kama.

"I think I need a new town, to leave this all behind, I think I need a sunrise, I'm tired of the sunset." -Augustana

Nasaan ang aking tapang? Ang aking lakas ng loob? Nasaan? Eh wala naman ako ng ganun eh. Ni hindi ko nga alam kung bakit ako nandito. Nawawala ako. Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng bumalik sa kung saan talaga ako nagmula. Di ko lam kung saan. Basta gusto ko ng umuwi. Bro gusto ko ng umuwi.

Ending

2009-08-28T02:32:00.004+08:00

Hindi ko alam kung uso pa ito, wala na kasi akong nakikitang nagpapataya nito sa amin. Yung "ending". Yung sa basketbol. Yung kombinasyon nung dalawang huling numero ng final score ng dalawang team sa PBA. Oo, yun!

Nung ako'y gusgusing bata pa, na laging may tuyong sipon sa butas ng ilong at maitim na kwintas sa leeg, yung mga kalaro ko laging nagpapataya at lagi akong tumataya ng ganun. At ako din naman ay nasubukan ko ng magpataya ng "ending", pero madalas nag-aabono ako. Dependi sa nagpapataya kung magkano itataya. Kung natyambahan mo yun at tumaya ka ng piso mananalo ka ng 80 pesos. At kung ang tayaan naman ay...

2 piso = 160 pesos
3 piso = 240 pesos
5 piso = 400 pesos
and so on and so forth... Meron pa nga mga grocery items, appliances, o isang sakong bigas ang papremyo pag malakihan na ang taya.

Kung nagpapataya ka at natayaan lahat ng numero, automatic sayo yung beinti kung tig-pipiso taya. Pero kung hindi napuno yung lahat ng kombinasyong-numero ng mga pirma o initial (kadalasan ganyan ang inilalagay ng mga tumataya), naku isa ka sa mga walang ka-sales-talk sales-talk na katulad kong laging nalulugi. Mag-aabonu ka panigurado at hindi pera mo, kundi pera ng erpats mo na kinupit mo sa kanyang nakasabit na pantalon sa likod ng pintuan.

Panahon ng rivalry ng San Miguel-Alaska, championship nun, siyempre maraming tayaan ng ending. San Miguel paborito ni erpats, kaya ako din San Miguel na rin. Maaga akong naliligo nun sa poso ng kapit-bahay namin, tapos nun tututok na kami ni erpats sa dekwerdas namin telebisyon na nilagyan ng di-pangkaraniwang plastik para magkakulay naman ang black-en-white-TV namin kahit papaano. Sa tuwing namumuro ako sa ending, nagdadasal ako kay Bro na kahit matalo ang San Miguel basta manalo lang ako sa ending. Pag last two-minutes na, naku po dito na magsisimula ang pinaka-aabangan ko, dito nako mapapatayo mula sa pagkakakandung ko kay erpats, dito na rin ako bulong ng bulong na sana 5-6 5-6 5-6 5-6 5-6...

At yown! 5-6 nga ending! Natawa ako ng malakas at nagpagulong-gulong sa kawayan naming sahig habang nakatitig sa akin si erpats na tila ba nagtataka. Nanalo kasi ang Alaska, akala siguro niya iniinis ko siya. Hindi niya kasi alam na tumataya ako ng ganun. Binabawal niya.

Kinabukasan, langya lahat ng mga kalaro ko kasama yung nagpataya nung ending papunta sa bahay namin. Nasilip ko sila sa bakod namin, umaalikabok ang dinadaanan nila. Para silang maghahamon ng away. Tignan mo nga naman ang kahalagahan ng pera noon, halagang 80 pesos nakapagpapalusob ng isang batalyon.

Buti wala si erpats nang iabot sa akin ang 80 pesos na mababahong tig-lilimang pisong papel. Pagkakuha ko nun, nagpalakpakan ang mga kutong lupa. At ayaw umalis ng mga mokong halatang naghihintay ng balato. Pangingiti pa sa akin ang mga gago. Patapik-tapik pa sa balikat ko.

Biyaheng langit

2009-08-25T20:38:00.003+08:00

Nauuso na naman ang mga nagsasalpukang bus. Hindi ko alam kung sino dapat sisihin sa mga aksidenteng yun. Aksidente nga kasi. Pero sa tingin ko, may mga pagkukulang din ang mga driver dun. Palibhasa yung ibang driver puro mga sarili lang iniisip. Ambilis magpaandar, nakikipag-unahan kasi kumuha ng pasahero.

Katulad na lamang pag sumasakay ako ng bus papuntang Cubao. Yung mga "killer bus" na kung tawagin. Mga bus na parang walang mga kambiyo kundi pindutan lang katulad sa mga jet. Pagsasakay ako ng ganun, tangina paakyat ka palang aapakan na silinyador maihahampas kana sa gitna ng bus. Pati makina ng mga to parang pang-jet, ang iingay. Kaya tuloy yung mga sumasakay na nangangaral (yung mga nanlilimos na nagbabasa ng bible) sila lang nakakarinig sa mga sinasabi nila. Gusto ko man makiusyoso sa mga pinagdadakdak nila pero di ko maintindihan. Isa pa kapag naupo ka sa tabi ng bintana, para kang nakasakay ng rollercoaster na kapag binuka mo bibig mo magmumukha kang katawa-tawa, sa bilis magpaandar ng mga barumbado. Pero ako gustong-gusto ko nakasakay sa mga ganun kahit nakaka-kaba. Gusto ko kasi sa mabilis na mablis na mabis.

Pero mas kinakabahan ako pag nakaangkas sa motor. Napakadelikado kasi, lalo na kapag walang helmet. Kapag may naaaksidenteng ganito na walang mga helmet, sinisisi agad ang driver. Sasabihin pa sa kanya... "Buti nga sayo ang tigas kasi ng ulo mo!" Anak ng tokwa eh hindi naman matitigas ang ulo ng mga yan eh. Isipin mo na lang kung matitigas nga ang bungo ng mga yan, hindi gagawing gel ang sariling dugo pag nahampas ang ulo. Heto ah payo lang, sa mga motoristang ayaw gumamit ng helmet na gustong-gusto patunayan ang tigas ng bumbunan... mabuti pa yung ibang ulo na lang ang ibunggo niyo. Buti pa yun hindi dugo ang lalabas. Kakaibang biyahe yun. Pero teka, paalala lang, wag niyo din kalimutang gamitan ng helmet. Mahirap na buhay ngayon. Global warming. Dumadami na tao sa mundo.

Superproxy

2009-08-23T17:24:00.002+08:00

Umaatend ako kahapon ng children's party. Birthday ng 7-years old na kapatid ni labidabi. Bongga yung celebration niya. Andaming bisita, andami din pagkain. Habang hindi pa nag-iistart ang party tumulong ako sa pangangabit ng mga lobo sa mga upuan. Siyempre pakitang gilas sa future family. Ahihi.

Habang hawak-hawak ko ang lumilipad na lobo, lumilipad din ang aking isipan. Pucha nag-eemo ako. Sa tanang buhay ko kasi di pa ako nabigyan ng ganuong selebrasyon. Tuwing kaarawan ko kasi, masaya na pag may bitbit na isang plastik ng pancit si erpats. Hindi din mawawala ang isang galong ice cream bigay ng lolo ko na pinagsasaluhan naming magpipinsan. Alam ko naman na gusto nila akong bigyan ng masayang kaarawan. Sino ba naman magulang ang ayaw maging masaya ang anak tuwing mga ganuong okasyon. Pero walang-wala talaga kami nun. Minsan pa nga... BOOOONNNGGG!!! Nagising ako sa pag-eemo ng biglang pumutok ang isang lobo.

Nagumpisa na ang party. Yung mga clowns ang sisigla kuno, ang saya-saya ng make-up, ang galing din maghele inaantok ako sa dalawang mokong na yun. Pero bentang-benta sila sa mga matatandang tawa ng tawa. Halatang pilit ang pagpapatawa nila. Makikita't makikita talaga ang emosyon ng isang tao kahit anong bagay ang itapal sa mukha. Naawa tuloy ako sa kanila, kaya nakikipalakpak na rin ako. Mahirap talagang magpatawa lalo na alam mo sa sarili mong maraming bagay ang gustong pumigil sayo gawin iyon.

Palagi naman akong pumupunta sa kanila. Kilala na nga ako halos ng mga kamag-anak niya. Pero nung nagsimula na kaming mag-inuman iba ang naramdaman kong sigla. Habang nagtatagayan kami, nandun yung mga tita niyang hindi naman umiinom pero nakikisingit ng number sa videoke. Tahimik lang ako, at hindi ako yung tipo ng tao na galaw ng galaw para lang mapansin. At jusko po ayaw ko din naman na mapansin ako, baka magtanong pa sila ng kung anu-ano tungkol sa buhay ko. Hotseat ika nga nila. Lalo na't alam kong wala akong alam na ipagmamalaki.

Pero hindi maiiwasan, may mga tanong na naiibabato sa akin. Mababaw lang naman, tipong mga biruan lang. Kesyo kelan daw ang kasal? Mahal ko ba daw talaga ang pamangkin nila? Napapasilip ako sa erpats niya natutuwa din sa mga biruang ganun. Pero sabi nga ni labidabi, sa likod daw ng mga ngiting yun luha ang umaapaw. Kasi daw ang baby niya dalaga na. Ewan ko ba sa ibang magulang na ayaw ikasal ang kanilang mga anak. Iniisip kasi nila maaagawan sila ng isang anak, ang hindi nila alam, bagkus madagdagan pa ito ng isang gagong kagaya ko.

Heto pa ang nangyari, pinakanta pa ako at i-dedicate ko daw sa kanilang pamangkin. Pucha, hindi ko napaghandaan yun kaya sintonado aking boses. Lagi naman. Wahaha! Wag mo ng alamin ano kinanta ko. Naka-ilang shot na rin ako at medyo makapal na aking mukha. Kaya nung binigay sa akin ang mic, itinutok ko agad sa bunganga ko. Palakpakan. Tuksuhan na parang mga highschool na nasa loob ng classroom.

Masayahin yung angkan niya. Nararamdaman ko ang kanilang mainit na pagtanggap sa akin tuwing dadalaw ako sa bahay nila. Nakakatuwa lang isipin, na ang sarap sa pakiramdam kapag natatabunan ang mga bagay na ayaw mong nangyayari sa buhay mo sa kasalukuyan.

Hindi ko na tinapos ang kanilang masayang inuman. Nagpaalam na ako. Habang papauwi nandun ang ngiti sa aking mga mukha. Masaya. Lumilipad pa rin ang aking isipan, na parang lobong nahawakan ang kalangitan.

Deal

2009-08-20T16:13:00.004+08:00

May pamahiin o kasabihan ang matatanda na... kapag nanaginip ka daw na natanggal ang isa mong ngipin, may miyembro ng pamilya mo o malapit sa'yo ang mawawala na sa mundong ito. Mamamatay. Marami na akong beses nanaginip ng ganito, ang huli ay nung Martes. Wala naman nangyayari, kasabihan nga lang. Di naman nagkakatotoo, dahil na rin siguro sa kinokontra ko. Tama. May pangontra sa kasabihang ito. Kagatin mo daw ang kahit na anong kahoy ng ilang segundo pagkagising mo. Yan ang aking ginagawa, kinakagat ko ang computer table o kaya kabinet ko. Wala naman mawawala kung susubukan. Mabuti at nilolock ko ang aking pinto, baka kasi may biglang pumasok habang kagat-kagat ko ang aking kabinet. Ano kaya ang magiging reaksiyon nila pag nakita nila akong ganun? Itatali siguro ang kamay at ididiretso agad ako sa loob ng Mandaluyong.

Kanina naman ang panaginip ko... ginigising daw ako at hinalikan sa pisngi ni ermats. Isang pangyayaring hindi pangkaraniwan saming mag-ina. May mga sinasabi daw siyang mga habilin, na tila ba nagpapaalam na. Iyak daw ako ng iyak sa aking panaginip.

Parang hindi ko yata gusto ang mga napapanaginipan ko lately ah. Parang may hindi tama. Ayokong isipin na senyales ito ng isang bangungot sa totoong buhay. Ayokoyokoyokoyoko.

High-blood si ermats. Ngayon lagi siyang nahihilo at tumataas ang presyon. Isa na rin siguro ang puyat at siyempre hindi mawawala ang kunsimisyon sa aming magkakapatid.

Nakipagkasundo ako kay Bro, magkikita kami sa darating na linggo. Ang gusto ko lang mangyari... aayusin ko na buhay ko, iwas bisyo, tutuparin ko na mga pangarap ko, magsisipag na ako, magiging mabuting tao at lahat ng gusto niya gagawin ko... basta wag niya lang muna kukunin ang aming ina.

Hindi pa tapos ang obligasyon ko bilang anak. Wala pa nga akong naibibigay na kapalit sa kanyang mga sakripisyo, na alam naman nating hindi matutumbasan ng kahit na ano. Hindi naman maluho si ermats, hindi na siya naghahangad ng isa pang bahay at lupa, o mga sasakyan. Ang gusto lang niya makapunta sa iba't ibang bansa. Makapamasyal. Sa ngayon dalawang bansa palang napupuntahan niya, Hongkong at ang Pinas. Kaya pag ako yumaman pucha, bibili ko siya ng sariling eroplano.

Sana. Sana. Sana senyales ito ng magandang paggising. Sana binubuhusan lang ako ng malamig na tubig ni Bro para bumangon.

Kailangan ng tumayo. Magpagpag ng unan. Magtupi ng kumot. Magligpit ng higaan. Minsan kailangan mo talagang managinip para gumising.

Funny Blog

2009-08-19T01:16:00.012+08:00

Ayeee... Award na naman. Nahihiya ako. Ahihi. Hindi ko talaga inaasahan tong award na to na bigay ni LordCM at lahat ng bumubuo ng KaBlogs. Funny daw blog ko. Hindi naman eh, ang korni nga eh. Oo nga buti alam ko. Hahaha! Hindi ko talaga ineexpect to, lalo na yung gwapo mo award tsaka cutest award buti hindi ako nanalo dun, hindi naman masyadong sumakit ang loob ko. Hahaha! Bakit ba? Eh feelingero talaga ako. Dalawang patong nga ng encyclopedia mukha ko.

Maraming salamat sa Kablogs Team! Sa mga taong nasa likod nito at sa mga taong patuloy na sumusuporta dito, maraming salamat! Please support Kablogs (ayun nasa sidebar ko). Ang sarap sa pakiramdam pag pinaparangalan. Nakakataba ng puso. Thanks thanks! ;)

Siyanga pala, sa mga may gustong itanong, i-suggest, ikomento, ireklamo o kahit ano pa man, sa barangay hall ka pumunta. Korni talaga noh. Hahaha! Heto na nga, i-email niyo ko dito haringsablay_haringsablay@yahoo.com. Wala lang, KSP lang talaga ako. Tsaka naiinggit din ako sa may mga email sa blog. Hahaha! Basta wag lang kayong mangungutang o magtatanong tungkol sa chemistry o biology, lalung lalo na wag kayong magkukwento tungkol sa mga multo sa akin. Ayun lang. Hanggang sa muli. Salamat ulit. Mabuhay tayo! Apir! ;)

Kitikitext

2009-08-14T01:36:00.001+08:00

Ang pagkaka-alam ko ang salitang "po" at "opo" ay ginagamit sa matatanda, diba? Tama diba? Sa mga gurang ganun. Pero sa mga text messages madalas ginagamitan ako ng "po". Eh isa o dalawang taon lang naman ang tanda ko sa kanila. Bakit kailangan may kasamang "po" pa. Paggalang ba yun o pa-tweetums? Kung paggalang yun, pwedi mo naman akong igalang kahit walang "po". Kung pa-tweetums naman yun, hmmm... Naging pa-tweetums din pala ako dahil ginawa ko na yun dati. Hahaha. Nagsend na din ako ng mga message na tulad nito... Hello po! Kumusta po kana po? Kumain kana po? Miss na po kita po! I love you po...

...Kapag pala bibitawan mo ang salitang "i love you" sa text dapat pala tama spelling ng love. Hindi "i lab u po" o "Luv u po" o "lav yu po" o "labyoupo". Dapat pala love as in L-O-V-E. Dahil kahit san dictionary ka man magpunta ang lab, luv at lav, ay di mo makikita. Ibig sabihin kapag tinext mo ang katagang i lab u, i lav u, labyu sa mahal mo. Meaningless. Useless. Walang kabuluhan...

...Tulad nito walang kabuluhan kaya hindi ko sineseryoso. Sabihin ba naman sa akin na ang mga gwapo't magaganda daw kung magtext eh laging bitin ang mga mensahe. Pati daw sa pagba-blog. Kapag magsusulat daw bitin. Anak ng tokwa naman mga pare, sino naman nag-imbento nito. Kalokohan naman ito. Pweh! Pag bitin ang entry gwapo o maganda na siya? Di ako naniniwala dito. Pero kapag

Away-away-away na to

2009-08-12T00:27:00.010+08:00

Nung nakaraang sabado sinamahan ko siya sa kanyang dentista. Monthly check-up dun sa kanyang bakal sa ngipin. Maraming tao, sabado kasi. Walang upuan kaya naghintay na lang muna kami sa labas ng clinic. Napansin ko yung pinto ng clinic, nakasulat dun ang dalawang pangalan ng dentista. Hindi nila totoong pangalan pero ganito ang nakasulat...

Maria B. Delacruz - Santos
Juan A. Delacruz

Kahit ako, unang tingin ko kala ko mag-asawa pero hindi pala. Ang alam ko lang magkamag-anak sila pero di ako sigurado kung papaano.

Pagkatapos ng nakakaantok na tatlo-kalahating oras ng pagpila, siya na ang sumunod. Mahirap talagang magreklamo pag may kailangan ka sa isang tao. Mahigit limang minuto lang ang tinagal niya sa cubicle sibat agad kami. Inadjust-adjust lang daw at pinalitan yung mga goma.

Sumakay kami ng LRT, puwesto kami sa gitna kung saan yung pinagdudugtungan ng mga tren. Nakatayo. Nakasandal. Nakahawak sa may bakal. Next station may sumakay na tibo tsaka bebot. Nasa late-30's na mga itsura. Tumabi sa akin yung tibo, yung bebot naman sa harap ng tibo. May kausap sa fone ang bebot papasok ng LRT.

Nagsalita yung tibo...

Mamayang maghihiwalay na tayo pwedi mo ng gawin kahit anong gusto mo.

Nagulat ako magkakilala pala sila. May tumawag ulit sa bebot...

Bebot: Ma... malolowbat na to... blah... blah... blah... (sabay baba ng fone)
Tibo: Pahiram ng cellphone (pasimpleng inaagaw ang fone sa bebot pero di binibigay)
Bebot: Tinetext ko si Mama oh...

Umikot-ikot ang ulo ng tibo, nagmamasid siguro. Putiks! Nakita niya akong nakatingin sa kanya. Mabuti at inalis ko agad ang tingin ko. Nakakatakot kasi siyang tumingin parang kakain ng buhay na manok. Habang papaandar ang tren patuloy din ang kanilang pasimpleng pag-aaway. Hindi naman eskandaloso ang dating pero marami din taong nakakarinig. May mga binibitawan silang pangalan tsaka lugar tsaka date.

Ilang minuto pa binigay din ng babae yung fone sa tibo. Iniiscan nito ang cellphone. Scroll down. Nagpapa-ring ng number. Nagbabasa ng messages. Alam ko mga ginagawa niya dahil pasimple akong sumisilip. Hanggang sa tuluyan ng nag-empty yung battery ng fone...

O bat di ka mapakali diyan? (sabi niya sa babae) May spare ka naman battery di ba? Palitan mo na to. (sabay abot) Tsaka mo tawagin si ganito (parang fren nung babae). Sabihin mo marami akong gustong itanong. May gusto lang ako malaman... Oh ano napalitan mo na ba?

Pagtingin ko sa babae, nakakaawa itsura. Halos mangiyak-ngiyak. Isang pikit na lang babagsak na ang luha. Ilang station pa ang lumipas dumadami yung pasahero at medyo nauusog na kami papalayo sa kanila. Pero naririnig ko pa rin silang mag-usap. Hanggang sa binigay na ulit yung fone sa tibo...

Hello... salamat ah, salamat sa pagsisinugaling atleast ngayon alam ko na anong oras siya nag-out nung tuesday. Hindi naman ako nagagalit sa inyo, nagagalit ako sa kanya. Maghihiwalay na kami nito pinapasundo ko na siya sa mama niya...

Yun ang huling dinig ko sa pasimpleng pag-aaway nila. Bumaba na kami at di ko na alam kung saan-saan na napadpad ang kanilang konprontasyon. Ayaw ko pa sanang bumaba para makiusyoso pero baka kung saan-saan din kami makarating.

Hindi ko alam kung magkaka-ayos pa ang dalawang yun o tuluyan ng lilihis ng magkabilang landas. Nakakalungkot ang ganitong mga pangyayari. Nakakalungkot makasaksi ng mga taong nagmamahalan pero nauuwi din pala sa hiwalayan. Mukhang maluluwag na rin siguro ang kanilang mga goma, kailangan na din pumunta ng dentista. Kailangan na sigurong palitan ang isa't-isa, at maging estranghero ulit ang mga paningin nila.

Hay buhay

2009-08-09T14:23:00.008+08:00

Hay Buhay
Sugarfree

Parang kailan lang nung ako’y nagsimula pa lang matuto
Matuto tumayo, maglakad, sumabay, at lumangoy sa alon ng buhay
Ng aking buhay

Kay hirap din palang hanapin ang iyong sarili
Sa isang mundong laging nagmamadali
Sa kakahabol ay tuluyan nang napagod at napaupo
Naisip ko nang sumuko

Dahil nakita mo na akong sumablay
Narinig mo na ang puso kong bumigay

Hay buhay, hay buhay, hay buhay nga naman
Hay buhay, hay buhay, hay buhay nga naman
Hay buhay nga naman

Parang kailan lang nung ako’y huling umibig
At linamon, linason ng kilig

Bawat pangako ng ligaya, sinalubong ng trahedya
Ang habangbuhay, naging babay

Parang kailan lang nung ako ay mag-isa’t nakadapa na, walang wala na
Ako’y natutong magdasal, manalig sa maykapal
At unti–unti, sa aking sarili

Pipilitin kong di na muling sumablay
O ang puso ko hindi na muling bumigay

Hay buhay, hay buhay
Hay buhay ko

Credit:youtube

Death Note

2009-08-07T15:43:00.001+08:00

May napulot akong itim na notbuk. Notbuk hindi libro na paborito ni Hudas. Simula nung napulot ko ito naging miserable at nagkagulo-gulo ang buhay ko. Dahil mahiwaga at may kapangyarihang pumatay ang notbuk na ito. May nakapaloob dito na rules o guidelines kung papaaano gamitin to. Marami, yung iba mahirap ng intindihin. Pero dalawa ang maliwanag kung papaano gamitin ito. Ang isa, isulat ang tunay na pangalan ng gusto mong mamatay. Mamamatay ito sa loob ng 40 segundo. Ikalawa, kailangan alam mo ang mukha ng taong isinusulat mo ang pangalan, para hindi maapektuhan ang mga taong magkapareho ng pangalan.

Kalokohan naman ito sabi ko sa aking sarili. Pero nakakakiliti ng utak, kaya sinubukan kong gamitin. Habang binabalita sa telebisyon ang mga batang hinostage, nakuha ko ang pangalan at mukha ng hostage-taker. Sinulat ko ang pangalan nito sa notbuk. Pagkalipas ng ilang segundo nagkagulo sa hostage scene at binalitang namatay daw ang hostage-taker. Hindi pweding mangyari ito, baka nagkataon lang. Coincidence ika nga. Kailangan kong patunayan ang bisa ng notbuk sa pangalawang pagkakataon. Madilim na ang paligid may isang babaeng naglalakad, ng bigla itong harangin ng mga lalaking nakamotor. Nagpakilala ang isang lalaki, dinig na dinig ko ang pangalan. Mga kriminal pala ang mga walang hiya. Sinulat ko ang pangalan ng gagong rapist sa notbuk. Habang hinahabol ang babae, isang rumaragasang truck ang bumundol sa lalaking nakamotor. Wasak ang motor, wasak ang katawan ng kriminal.

Walang duda. May kapangyarihan akong pumatay ng mga taong masasama gamit ang notbuk na ito. Gagamitin ko ito para gawing malinis ang mundo. Buburahin ko ang mga kriminal. Ang mga taong matutulis ang sungay. Ang mga taong mahahaba ang buntot. Tatawagin ko itong BAGONG MUNDO. Kayang-kaya kitang patayin. Paslangin. Kitilin ang buhay. Ako ang Hari dito. Ako ang may kontrol dito. Ako ang magiging Diyos sa bagong mundong ito. -Light Yagami

Papaano kung nangyari ito sa akin sa totoong buhay? Hawak ko ang buhay ng ibang tao. Ang sarap siguro ng pakiramdam. Pero hindi ako nalalayo sa mga masasamang tao. Isa din akong taong kriminal na kumikitil ng buhay. Ang sarap kasi ng may kapangyarihan. Ang sarap siguro maging Diyos. Kapag nasa sa'yo ang kapangyarihan, gagawin mo ang lahat para hindi mawala o maagaw ang kapangyarihang inaasam ng karamihan.

Pero hindi ganuon kadali. Magiging miserable ang buhay ko. Marami akong makakalaban. Maraming mag-aasam ng buhay meron ako. Magiging akong baliw. Tatakutin ang ibang tao. At bandang huli, ako mismo ay matatakot sa sarili ko. Dahil baka dumating ang panahong hindi ko na makontrol ang mga nangyayari. At kahit sino na lang ay papatayin ko para lamang hindi maagaw ang kapangyarihang meron ako.

Nanana

2009-07-29T23:23:00.004+08:00

Pagkahatid mo sa iyong mahal tapos uuwi kang mag-isa, marami kang maiisip o mararamdaman tulad ng... parang nakokontihan ka sa oras ng inyong pagkikita. Tatanong mo sa sarili mo kung kelan ulit kayo magkakasama. Minsan naman iniisip mo pa rin yung mga ginawa niyo sa maghapon. Yung tipong parang kagagaling mo lang magswimming tapos pag-ahon at pag-uwi mo parang nasa pool ka pa rin. Lumulutang. Lumalangoy. May ngiti sa yong mukha.

Minsan naman may mga pagkakataon, hahatid mo na lang siya mag-aaway pa kayo. Nakakabadtrip yung ganun. Tatalikuran mo siyang 'di man lang kayo nagka-ayos. Emo-emohan ang drama mo. Tapos pagsakay ng jeep ganito pa ang tugtog na maririnig mo...

Jusko. Bakit po? Bakit po? Bakit ganito ang buhay? Komedi!

SO ano NA?

2009-07-28T14:54:00.003+08:00

Papahuli ba naman ako. Siyempre hindi. Sisingit lang ako. Kasaysayan to eh. Medyo babawan lang natin.

124 palakpak. Isang standing ovation. Sa loob ng 57 minuto. Mahusay. Magaling. Matapang. Kung ako nasa loob ng plenaryo papalakpak din ako. Kung kasinungalingan man daw ang pinagsasabi ni PGMA, wala na akong pakialam.

Kung ang karamihan hinihintay sabihin ng pangulo ang kanyang mga plano sa 2010. Iba naman ang sa akin. Hinihintay kong isingit niya ang boob job isyu. Oo nga walang kinalaman, gusto ko lang makiusyoso. Di ba ang saya nun, parang naging comedy bar ang plenaryo. Ay teka matagal na palang komedi ito. Dahil komedyante ang mga nandito. Kongreso.

Ilang beses ba pinasalamatan ni PGMA ang kongreso? Medyo marami din. Naks naman proud na proud ang mga mokong. Ang lalaki ng ngiti at tiyan, at hindi napapagod sa kakapalakpak.

Napansin niyo rin ba ang buntot ni Pacman? Bat laging nasa tabi yun ni Manny?
Isa kapa, o ano nasapol ka noh? Kala mo siguro astig ka ngayong nag-PUTANGINA ka sa rally.

Kung tatakbo mang congresswoman si PGMA dito sa Pampanga. Mag-dadalawang isip pa rin akong iboto siya. Buti na lang at hindi namin siya ka-distrito. Hindi ko na problema yun. Sang-ayon kasi ako sa pamumuhunan niya sa edukasyon. Naalala ko tuloy ang yumaong dating Sen. Raul Roco. Kung buhay lang siya at tatakbo ulit na pagka-presidente, di ako magdadalawang isip na iboto siya. Dahil sa kanyang plataporma tungkol sa edukasyon. Sayang lang kasi at hindi siya masyadong nakapangampanya nuong 2004 dahil sa kanyang sakit. Kaya ayun kay GMA tuloy ako kumapit.

Kung tama man o kasinungalingan ang mga datos ng pangulo sa loob ng 9 na taon, hindi ko na alam yun. Huwag na tayong magsisihan. Huwag na tayong magpasahan ng kasalanan. Nakakasawa na eh. Magtulungan na lang kaya tayo. SALAMAT na lang sa ating pangulo, yun na lang masasabi ko. Tama nga naman siya...

"A national problem cannot be knocked out with a single punch." -PGMA

Doobiii...

2009-07-25T01:20:00.006+08:00

Babala: Wag kang gago tsong, wag mo kaming tularan.

Hindi ko kinakaila, tumikim na ko nito. Hindi lang pala tumikim dahil humitit na ako ng hindi lang isang beses. Marami. Gusto ko kasi malaman anong pakiramdam. Anong mangyayari sakin. Anong makukuha. Curiosity ika nga.

Cannabis. Ganja. Burn. Joint. Chongki. Omad. Maryjane. Weed. Damo. Doobi. At marami pang ibang tawag sa marijuana.

Alam natin na may naidudulot itong mabuti sa medisina. Nakakatulong sa mga sakit tulad ng epilepsy, hika, at iba pa. Alam din nating sumisira ito ng buhay ng maraming kabataan. Isa na ang pinsan ko sa mga naadik sa halamang ito. Halos araw-araw ang paghitit. At ang resulta? Ayun, hindi siya nakapagtapos ng pag-aaral at maagang nag-asawa.

Tuwing iinom nun kami ng aking pinsan hindi mawawala ang isang pakete ng doobi sa kanyang bulsa. Pampadagdag daw ng amats. Gusto ko man siyang sermunan pero di ko magawa. Ayokong ibalik niya sakin ang mga pinagsasabi ko sa kanya. Ang bulag hindi kayang itawid sa daan ng kapwa niya bulag. Palagi din kasi akong umiinom at nakikita din niyang humihitit ako nun paminsan-minsan. Pero ito sinisigurado ko sa'yo HINDI ako naadik dito. Nakikisama lang at pilit na hinahanap ang rason kung bakit ito kina-aadikan ng iba. Ilang beses na din akong pinasuka nito.

Laugh trip. Food trip. Flying without wings. Siesta. Alapaap. Ilan lang yan sa mga dahilan kung bakit SIGURO marami ang nagrorolyo nito.

Nakaka-BOBO. Nag-hallucinate ka. Balisa ka. Malakas ang loob mo at wala ka sa tamang pag-iisip. Kaya mayroon mga nakakagawa ng krimen dahil SABOG at wala sa tamang katinuan. Yan ang masamang epekto nito sa tao. Sisirain ang kinabukasan mo. Kaya siguro hangga ngayon hindi pa rin magawang legal ang marijuana dito sa ating bansa.

Huwag mo ng subukan kung hanggang saan ka at kung kaya mo ang halamang ito. Wala kang mapapala dito. Ito na lang tandaan mo...

Curiosity kills the cat.

Tinik

2009-07-23T01:42:00.003+08:00

Patay-sindi. Sindi-patay. Ganyan ang nangyari kanina sa mga ilaw namin dito sa bahay. Kala ko brownout na naman, pagtingin ko sa mga kapitbahay may mga ilaw naman sila. Nagbabayad naman kami ng kuryente. Pero bakit ganun? Chineck ko ang mainswitch, ok lahat. Lumabas ako tinignan ang poste. Ayun bingo! May kumikislap-kislap na parang bato ni Darna. Konklusyon ng pinsan ko baka lumuwag lang ang koneksiyon ng mga kable. Kaya tumawag kami sa power source (nice term) namin para ayusin nila.

Akala ko pa naman isa itong milagrong dala ng solar eclipse na nangyari kaninang umaga. Kala ko magiging superhero na ako.

Katatapos ko lang kumain bago pa kami tuluyang mawalan ng ilaw. Habang pinagmamasdan ko si manong na kinakalikot ang mga kable ng poste, ay meron din akong kinakalikot. Ang buset na tinik na tumusok malapit sa aking lalamunan. Dahil ito sa kakalamon ko ng galunggong namin. Medyo masakit dahil naiwang nakabaon ang ilang parte ng tinik. Kahit na dumugo pilit ko pa rin inalis kesa mamaga ang bunganga ko. Pero di pa rin ako sigurado kung natanggal nga dahil may nararamdaman parin ako. Hmp! Bahala na.

Teka, anong nangyari kay manong? Hindi naman siya nakuryente o nahulog. Mukha lang siyang napalaban sa mga kable. Ayun binigyan ni ermats na 100, pangyosi. Dapat 150 bibigay sabi ko 100 na lang sakin na yung 50 pangyosi ko. Inunahan ako ng karma ko. Dapat lang talagang natitinik sa lalamunan ang mga kagaya ko.

Are we good?

2009-07-21T00:01:00.001+08:00

Sabi nila... grab every opportunity. Kaya ayun gina-grab ko lagi. Gina-grab din niya. Gina-grab namin. Nag-ga-graban kami.

Tanong lang muna, bakit ang mga babae ang tagal-tagal mag-ayos? Ang daming chechebureche. Ang daming seremonyas. Ang daming ritwal na kailangan gawin sa katawan, sa mukha, sa buhok. Papalit-palit pa ng damit. Kung di lang namin kayo mahal... Hmp! Hehe.

Para nga naman magmukhang maganda at kaaya-aya sa tingin ng ibang tao lalung-lalo na sa mata ng kasintahan. Yun naman pala. Tanong ko, sagot ko. Baliw.

Pero teka lang ha. Hindi niyo ba alam na mas gusto naming mga lalaki na wala kayong saplot. Na tanging pabango lang ang suot-suot pag kami lang kaharap niyo. Totoo yun. Ang hindi umamin hindi lalaki. Haha.

Teka, naligaw na ako. Ano na nga ba kasi? Ayun opportunity chorva.
Madalas kami tumambay sa kanila, minsan sa amin. Ang ayaw ko lang, iniiwan kaming dalawa lang sa bahay. As in kami lang. Solo. Kaya tuloy nakakagawa kami ng di kanais-nais. Hindi naman sinasadya ang ganuong mga pangyayari. Minsan may mga importante lang talagang pinupuntahan ang mga nadadatnan namin sa bahay.

Imbes na sa sala lang kami nagkukulitan at naghaharutan, napapadpad kami sa ibang parte ng bahay. Jusko po. Bakit po ba ganito kasarap ang luto niyo? Lalo na ngayong tag-ulan. Pag nagkatinginan na, wala na.

Risky. Pressure. Delikado. Nakakadagdag ng excitement. Nakakangatog lalo ng tuhod. Nakakakaba na baka may biglang dumating.

Gayunpaman, masarap pa rin ang mga nakaw na sandali naming dalawa. Grab the opportunity daw eh.

Perya

2009-07-18T17:55:00.005+08:00

Banderitas. Majorette. Banner ng mga pulitiko. Inuman sa tapat ng bahay. Nagbebenta ng mga laruan. Mga nanlilimos. Sayawan sa basketball court. Pa-bingo. Singing contest. Mga palaro tulad ng palosebo, agawan ng buko, hulihan ng baboy o manok... marami pang iba. Ganyan na ganyan ang mga makikita tuwing kapiyestahan dito sa Pinas. Tradisyon nating mga pinoy na hindi nawawala tuwing sasapit ang pista ng ating Santo. Masaya. Masarap. At siyempre 'di mawawala ang perya.

Mahigit isang buwan pa ang pista dito sa amin. Agosto 28. Oo imbitado ka. Mahigit dalawang linggo na ring may perya dito sa baryo namin.

Sa tuwing dadaanan ko ang perya dito, halatang napakatumal. Dahil na rin siguro sa tag-ulan ngayon, kaya limitado ang galaw ng mga tao. Mas nanaisin pang manatili sa loob ng bahay kesa tumapak sa daang maburak.

Bilang bata nuon, nakagawian kong mangulit sa aking mga magulang para lang makapunta sa peryahan. Naranasan ko ring mangupit sa bulsa ng erpats ko at umaalis ng hindi nagpapaalam. Para pumunta sa mundong puno ng aliwan at walang hanggang kasiyahan.

Mga tipikal rides na hindi nawawala sa peryahan...
Ferris wheel - dito ko nadiskubre na may acrophobia pala ako.
Caterpillar - pagkatapos ng ilang ikot kasabay na iikot ang sikmura, sabay suka, sabay tawa.
Horror train - ang mga nanakot minsan kinakagat at sinasabunutan. Minsan din binabato ng lata o bote. Pero wag ka, gumaganti ang mga ito. Meron sa kanila mga manyak ang walang hiya.
Octopus - kailangan mahigpit ang hawak mo dito, kung hindi ibabalik ka sa pinanggalingan mo. Biro lang yun siyempre. Safe naman ang mga 'to.

Hindi rin mawawala ang sugal sa peryahan. Ilan sa mga ito...
Beto beto - depende sa inilabas ng dice kung ilang beses dodoblehin ang tinaya mo.
Color game - na kailangan dahan-dahan ang paghila sa tali. Para daw suspense.
Bingo - pwedi kang manalo dito ng mga kasangkapan sa bahay tulad ng timba, pinggan, arinola at iba pa.
May makikita din larong roleta, itsahan ng barya, hagisan ng bola, etc.

Hindi ko pa nasaksihan ang mga ito, pero sabi ng iba mayroon pa raw mga mapapanuod sa peryahan dati. Kagaya ng mga magikero, sirena, syokoy, babaeng ahas, taong leon, at kung anu-ano pang kalokohan. Nagising na siguro sa katotohanan ang mga tao kaya wala ng masyadong matutunghayan na ganitong uri ng palabas.

Parang bumaba ang langit kapag nakatapak ka na sa mundo ng perya. Nauudlot lang panandalian ang aliwan pag may mga gagong lasing ang nag-aaway at nagsasaksakan pa.

Kapag nakikita ko ang perya sa amin, napapangiti ako at inaalala ang nakaraan. Masaya na malungkot ang nararamdaman ko. Masaya dahil naranasan ko ang kakaibang ligayang idinulot nito sa aking kamusmusan. Malungkot dahil hindi na katulad ng dati... wala na pala ako sa loob ng peryahan.

Kaybilis kasi ng buhay. Taas-baba. Ikot ng ikot. Nakakahilo. Nakakatakot. Nakakalula.

Batang lola

2009-07-12T00:22:00.004+08:00

Kung hindi ako nagkakamali, Tuesday yun sa Wowowee. Mga contestant nila ay batang lola. Nagka-apo sa murang edad. Mga nasa 30+ o 40 ang edad. Basta ganun. Meron pa nga dun 15 taong gulang palang ang anak niya may anak na din. Jusko po! Pero diko sila masisisi...

Kasama ko nanunuod ang Mama ko nung una. Pero 'di ko napigilan lumipat ako ng kwarto para dun manuod. Parang awkward kasi ng dating. Nakaka-relate kami pareho sa topic. Yung tipong, parang nakikinig kami ng sarili naming kwento. Buhay na buhay pa rin kasi sa isipan namin ang mga nangyari.

Maaga rin sanang naging lola Mama ko dahil sakin. Limang taon gulang na sana ang apo nila.

Hulog ng langit

2009-07-10T02:44:00.005+08:00

Sabi nila may mga ibinibigay daw ang Diyos na di mo inaasahan. Di hinihingi. Di inaasam pero kusa na lang dumarating. Hulog ng langit ika nga. Kadalasan tao ang tinutukoy. Pero may mga pagkakataong nakakaranas tayo ng mga taong ganito... mabait sa una, parang anghel. Hulog ng langit eh. Di natin alam ang inihulog pala ng Diyos na yun mula sa langit ay diretsong impiyerno sana... SINALO lang natin. Demonyo pala. Kaya maraming mga misis ang nagmumukhang lola dahil sa mga demonyong asawa. At mga nagiging tanga dahil sa demonyong kaibigan.

Pero hindi lang lintik na pag-ibig ang inihuhulog ng langit, may mga bagay din. Bagay, literal.

Kaadikan ko sa paglalaro ng dota nuon. Kasama ang aking mga barkada. Pagkatapos naming maglaro, diretso kami sa mamihan o tapsihan. Kain lang saglit tapos shot na.

Isang gabi pagkatapos mag-dota, kami na lang ng barkada kong si MrPatok ang naiwan, nag-uwian ng lahat. Nagkayayaan kaming dalawa uminom. Napagdesisyunan naming sa kanila nalang magshot para tipid. Dahil wala akong pera ganun din siya. Emperador pwedi na yun.

Habang naglalakad naisip ko may laman pa pala ang ATM card ko, kaya sumaglit kami sandali sa pinakamalapit na ATM machine. May dalawang estudyanteng bading na nagwiwithdraw. Parang badtrip ang dating, kinakatok ang ATM machine. Parang wala namang laman to!.. parang ganyan ang naririnig ko sa naiinis nilang mga boses. Antagal nila, buti gabi na at kami lang ang nakapila.

Umalis silang resibo lang ang dala. Nang saktong ipapasok ko na ang ATM card ko... tangNa may lumabas... DALAWANG LIBO! Nasa kuhanan ng pera. Pero hindi ko muna kinuha. Paglingon ko nandun pa ang mga bading papalipat ng daan. Imbes na habulin ko, kaibigan ko tinawag ko. Pagtingin ko ulit sa ATM machine nawala na naman ang pera. Pero ilang segundo lang lumabas ulit. At dun ko na kinuha.

Naisipan naming ibalik ang pera, nagtungo kami kung san kanto sila pumasok. Pero di namin sila nakita, kaya hinayaan na lang namin.

Nagkatinginan kami ng kaibigan ko. Lumalaki ng lumalaki ang mga ngiti namin. Sakay agad ng dyip diretso sa gimikan. Ang dating emperador lang sana, ngayon napakalamig na redhorse at may kasama pang napakadaming pulutan, with background music pa. Hay... sarap...

Sabi nila pag nakapulot ka daw ng pera gastusin mo agad... at lahat. Di ko lam anung meron sa kasabihan na yun. Pero ganun nga ang ginawa namin.

Kinabukasan, hangover. Binalikan ko ang kagabi. Bigla akong nakonsensiya. Naisip ko kasi baka allowance yun ng dalawang bading, pinang-inom lang namin. Pinaghirapan ng kanilang mga magulang yun, tapos kami inisang bagsakan lang sa inuman. Parang kulang ang effort na ginawa naming paghahanap sa kanila. Iniisip ko na lang sinadya nilang iwan ang mga yun, pero mukha rin silang mga walang pera. Mga mukhang naluging bakla.

Di ko tuloy alam kung hulog nga ba talaga ng langit yun o kaming mga demonyo ang inihulog ng langit.

I love letter

2009-07-08T00:01:00.002+08:00

Hindi ako mahilig dumungaw sa bintana, yung tipong emo-emohan tas nagbibilang ng bituin sa langit. O minsan naman kinakausap ang buwan. Tssuuu! Baduy. Korni. Cheesy. Matandang dalaga't binata lang gumagawa nun. Pero nung isang gabi, hindi ko alam anong pumasok sa kukote ko at nagawa kong tumambay sa bintana dito sa aking kwarto. Hehehe. Nakatingala sa langit. Hindi lang yun may background music pang kasama. Putiks! MTV ba 'to o MYX? Ano bang nangyayari sa 'kin at madalas sapian ng kabaduyan.

Actually may naalala lang kasi ako. Yoowwwn... Naalala ko lang yung kinain kong love letter dati. Tama kinain. Tama love letter. Pinagpuyatan kong i-type at maagang pina-print malapit sa eskwelahan namin nun. Para sa isang binibini. Hehehe. Nahihiya ako magkwento. Ahihihi.

Matagal na kong jologs. May love letter pang nalalaman ang sira ulo. Para kasing, iba ang salitang galing sa isip, iba din ang sa puso. Iba ang sinasabi, iba ang sinusulat.

Pero ayun nga dahil sa katorpehan ko nung mga panahong yun (2nd year college), hindi ko magawang ibigay sa kanya, kaya itinago na lang sa aking wallet. Natatakot kasi akong mabasted. Saka feeling ko hindi ako bagay sa kanya, sobra-sobra siya para lang sa isang hamak na katulad ko. Ume-emo na nanaman.

Sa tuwing maglalasing kami nun magbabarkada siya bukambibig ko. Masaya ako pag naririning ang pangalan niya. Kaya nung minsang uminom kami nung mga panahong yon, kinalkal ko ang buset na love letter sa wallet ko. Binasa sa isa kong kaibigan NA... may gusto din sa babaeng yun at binasted siya. Buti nga sayo tsong. Pareho tayo. Loser. Gwapo na nga yun at mayaman pa, hindi pa rin umubra sa kanya. Dahil sa katotohanang yun, sumuko na din ako.

Sumubok akong ligawan siya pero pinagtatawanan niya lang ako. Lagi akong tumatawag sa telepono nila sa bahay, pero pinaghihintay ako ng matagal sa linya. Pag kinakausap ko siya jino-joke ako. Hindi ako sineseryoso ng walangya. Hahaha.

Pagkatapos kong basahin ang ginawa kong love letter, dun sa nabasted kong kaibigan. Pinunit ko ang isang bahagi ng sulat. Nilukot. At kinain. Sabay sabing... ang mga sinulat ko dito ay galing sa puso, kaya ngayon ay pipiliting pagapangin pabalik sa aking puso at dun na lang mananatili hanggang tuluyang mawala... Sabay lagok ng redhorse. What the! Anak ng! Saan ko hinugot ang mga linyang yun?! Bakit ko ginawa yun?! Ang Bbbbaaaadddduuuuyyyyy! Baliw talaga ako. Lasing din kasi ako nun at nagda-drama-dramahan. At habang ume-emo ako nun, itong kaibigan kong ito ay tawa ng tawa na parang mababaliw ang loko.

Makalipas ang ilang taon, may mga naririnig ako tungkol sa kanya. Kung saan siya nagtatrabaho... may boypren... blah blah blah... Pero wala na ang kilig. Hindi ko na rin mahanap ang natirang bahagi nung kinain kong love letter. Buset na pag-ibig, darating ang araw pagtatawanan mo din pala.

Baka may magtatanong anong lasa nun. Mapait. Kasing pait ng aking puso nuon. Eh ganun talaga eh. Hahaha.

Tip

2009-07-05T15:56:00.007+08:00

Sa kanto namin, pagbaba ko ng dyip...

Anak ng! Anong kaguluhang meron dito bat andaming tao sabi ko sa aking sarili. Nakiusyo lang saglit. Ayun pala nasiraan lang pala ng kotse. Kala ko kung sinong artista na ang dumating. Pero teka, hindi LANG pala SIYA nasiraan. Pucha. Foreigner. Amerikano. Dolyares.

Ang daming tumutulong. Whoooo! Bayanihan. Ang sarap panuorin. Ewan ko lang ha, kung sa isang karaniwang pinoy kaya mangyari ang ganitong scenario, may mag-aaksaya kaya ng panahon para tumulong?

Likas na talaga sa 'ting mga pinoy ang matulungin. Lalo na, sa ganitong pagkakataon. Kunsabagay sayang nga naman ang... alam mo na... TIP! Amoy dolyar eh.

PS. Mga pare. Anak ng tokwa kayo. Hahaha. Tinamaan kayo ng magaling. Magkano binigay? Ipang-shot na natin yan! Ambunan niyo naman ako uy! Hahaha.

Taning

2009-07-03T00:05:00.002+08:00

"Tuloy lang ang buhay. Ganun talaga. Iniisip ko na lang wala akong sakit..." Yan ang sabi sakin kagabi ng aking barkadang si Bochok. Napakabilis ng nangyayari sa kanyang buhay. Napakalungkot.

Sabi nila dati, Diyos lang ang may alam kung kelan ka mawawala sa mundo. Pero dahil sa makabagong panahon ngayon, modernong mga kagamitan, mabibilang na ang nalalabi mong oras.

Mahigit walong taon na din kaming magkaibigan. Laging magka-grupo sa ano mang proyekto nung kolehiyo. Isang kalabit niya lang sakin nun, layas agad kami sa unibersidad namin at diretso sa inuman. Kahit may exam walang pakialam. Uso naman ang removal. At alam naman namin makakabawi kami kinabukasan. Magaling kasi siya. Kahit anong programming languages alam niya. Kaya ayun, may kopyahan ako.

Pagkagraduate namin, kanya-kanyang hawak na ng buhay. Di na uso ang removal. Wala na ring kopyahan. Hindi na professor magtuturo sa'yo kundi sarili na mismo.

Lumipas ang ilang taon, nagkaruon siya ng sariling pamilya. Magandang trabaho. Nagkasama din kami dati sa kanyang pinapasukang trabaho. Mataas ang kanyang posisyon sa isang kumpanya kaya ipinasok niya ko.

Base sa sinabi niya kagabi, matagal na ang limang taong ilalagi niya dito sa mundo. Wahahaha. Nakakatuwa naman ang joke na yun. Pero hindi pala biro. Seryoso. Tsk! Napailing ako.

Kidney failure. Nagresearch ako tungkol dito. Maraming paliwanag, yung iba di ko na maintindihan. Isa lang ang alam ko. Ang tangnang sakit na ito ang papatay sa kaibigan ko.

Gumagastos siya ngayon ng mahigit-kumulang sampung libong piso kada buwan, para lang i-maintain ang kanyang kalusugan. Maswerti siya dahil mataas ang kinikita niya. Kundi, di na siya aabot ng isang taon. Sabi daw ng kanyang doktor, 1M ang kidney transplant. Pero walang kasiguraduhan na gagaling siya dun. Dahil posibleng pagdating ng araw hindi rin tatanggapin ng kanyang katawan ang batong isinuksok sa kanya.

Limang taon? Maximum. Hindi natin alam ang pweding mangyari sa bawat isa sa atin. Maaaring mas maaga pa siya dun. O di kaya, maaaring mauna pa 'ko sa kanya. Hindi natin masasabi. Pero limang taon? Taning? Parang sa bawat titig niya sa kanyang tatlong taon na anak na walang kamuwang muwang, ay ang sabay na pagtitig din niya sa kanyang orasan.

Ang dating basagulero at lasenggero, ngayon mahal ng lahat. Ang kanyang mga kaibigan at kamag-anak naluluha pag nakikita siya. Naaawa sa kanyang kalagayan. Naging malapit din siya sa iba niyang pamilya. Naging mas malapit pa sa kanyang ina at ama. Naging malapit sa lahat... lalo na sa Diyos na dating tinalikuran niya.

Buhay nga naman. Minsan kailangan mong masugat para maghilom ang mas malalim na sugat.

Wait

2009-06-28T23:04:00.006+08:00

Meron mga tao minsan sinisisi ang Diyos dahil sa sunud-sunod na mga problemang dumarating sa kanilang buhay. Nakakahiyang aminin dumating na ko sa puntong ganun. Sinisi ang Diyos. Nagtampo sa kanya. Nagalit. Oo tama, mali ako. Kaya nga lubos ang aking pagsisisi nung mga panahong yun. Hindi ko kasi alam nun, na nasa kabilang lane pala ako ng daan. Kaya madaming bumabangga, lahat sumasalubong sa akin. Wasak na wasak ako. Malalaman mo na lang na mali ka kapag huli na ang lahat. Minsan kasi mismong tao na rin ang gumagawa ng kanyang mga problema. At hindi dahil sa hindi siya napagbigyan ng Diyos.

Simbang gabi nuon. Napakasaya ng mga tao pati na ako. Lalong nagpasaya sa amin ang sinermon ng pari. Sabi ni father, nakalimutan ko ang pangalan pero hinding-hindi ko makakalimutan ang sinabi. Isa sa tatlong SAGOT na mga ito ang ibibigay sayo ng Diyos pag may hinihiling ka sa kanya...

Una: YES. Ibibigay niya ang gusto mo.

Pangalawa: NO. Dahil may ibibigay siyang MAS higit sa inaasam mo.

Pangatlo: WAIT. Hintay ka lang at darating ang araw malulula ka sa mga tinatanggap mo. Dahil bigay lang siya ng bigay ng bigay ng bigay ng bigay...

WWTBAM

2009-06-26T03:22:00.007+08:00

May mga tanong sa mundo na wala talagang tamang kasagutan. Tulad nito... Bakit si Alma moreno? Si Lucio tan. Kung si Norman black, bakit si Redford white? Saan matatagpuan ang Sandara park? Teka bakit tootbrush? Diba dapat teethbrush?

May mga tanong din na hindi na kailangan ng paliwanag. Kagaya na lamang ng mga 'to... Bakit laging nakayuko ang biik? Pati na ang kambing. Isama na rin ang bibe. Panung naging mas mabigat ang karayom sa barko?

Iba ang mga tanong sa totoong buhay, iba din ang sa game show. Pero may mga pagkakataong nalalaman natin ang tamang sagot sa isang game show dahil sa ating mga naranasan sa buhay, at hindi dahil itinuro sa atin sa paaralan. Kaya mo kayang sagutin ang mga to. GAME!

TANONG.
1. Anong gagawin mo sa katabi mo pag nakakita ka ng kotseng kuba?
a.Babatukan sabay saludo b.Hahalikan c.Susundutin ang puwit d.Ipi-plaktos

2. Anong mensahe mabubuo mo kapag tiniklop-tiklop ang beinte pesos?
a.Utang ka hof b.Dalwa marboro c.Bli ka ng pilip d.Chmpion isa

3. Bago naging ch.7 ang eat bulaga saang mga channel ito nagpalipat-lipat?
a.11-10-9-8 b.3-4-5-6 c.13-9-5-2 d.2-4-6-8

4. Kanino sidekick si boknoy the fighting ball?
a.Maskrider black b.Machine man c.Ultraman d.Fiveman

5. Anong flavor ng ice-drop ang kapalit ng mga naipon mong bote ng patis o suka sa bahay?
a.Strawberry b.Rockyroad c.Melon d.Munggo

6. Ano get-up ng isang sabongero?
a.Hanes-Maong-Beachwalk b.Hiphop c.Punk d.Emo

7. Ilan ang original members ng care bears?
a.7 b.8 c.9 d.10

8. Anong bulaklak ang dinidikdik para makabuo ng bubbles gamit ang isang walis tingting na pinaikot?
a.Orchids b.Santan c.Gumamela d.Boungavilla

9. Sinong artista ang gumanap bilang Esteban sa sitcom na "Ang Manok ni San Pedro"?
a.Lito Pimentel b.Herbert Bautista c.Dolphy d.Vic Sotto

10. Anong laro ang ginagamitan ng dalawang kahoy na magkaibang laki?
a.Sak-Bang b.Langit-lupa c.Syato d.Sumpit

11. Ano ang nilalagay sa tali ng saranggola para makahuli ng isang saranggola?
a.Karayom b.Blade c.Gunting d.Bubog

12. Anong candy ang kinakain pati balat?
a.Stay Fresh b.Vicks c.White rabbit d.Bigboy

13. Ano ang nilalagay sa ilalim ng bangkang papel para magpaikot-ikot ito?
a.Tide b.Gard shampoo c.Fanta Rootbeer d.Agua net

14. Pag may love problems ka, kaninong Dj ka hihingi ng mensahe?
a.Cristy Fermin b.Kuya Cesar c.DJ Horsey-horsey d.Joe D mango

15. Ano ang paboritong pagkain ni Pong pagong?
a.Pritos Ring b.Saging c.Mikmik d.Ovaltine

Kung ganyan lang sana mga tanong sa game show, milyonaryo na ako.
Osiya sagot na para magkaalaman na sino dito matatanda. Hahaha!

Jai Ho

2009-06-25T00:01:00.003+08:00

Teka bibilang lang ako. Isa, dalawa, anim, labing-apat, twenti seben... di ko na matandaan. Di ko na mabilang ilang beses na kong sumablay sa mga kumpanyang inaplayan ko dati. Anong magagawa ko hanggang dun palang ang kaya ng utak ko. Kaya ayon not qualified. At isa pa, ang kulit ko, pilit akong nagpapass ng mga resume sa mga kumpanyang alam kong babagsak ako. Eh nagmamagaling ako eh. Feelingero.

Pero hindi ako nawawalan ng pag-asa. Lalong lalo na naniniwala pa rin ako sa milagro. Oo milagro. Naniniwala ako darating ang araw BAKA bigla na lang ako maging milyonaryo. Di natin masabi na BAKA...
...may lolo pala akong negosyanteng intsik pamanahan ako. Baka si Henry Sy.
...may biglang mahulog sa akin na isang bag na puno ng pera galing sa lumilipad na eroplano. Wag lang sanang barya. Maawa na kayo.
...mag ala-Robin Padilla ako, at makasagip ako ng buhay ng taong hinostage. Bigyan ako ng malaking pabuya.
...makatisod ako ng gold bar sa kanto habang pagewang-gewang sa sobrang kalasingan.
...bigla akong makatuklas ng gamot na maiimbag sa medisina.
...bigla akong makaimbento ng isang klasi ng alak. O alternatibo sa yosi.
...manalo sa isang gameshow tulad ni Jamal ng Slumdog Millionaire.

Maaring pweding mangyari. Katulad na lang nung kumpare kung walang ibang alam dati kundi uminom lang at makipag-away. Ngayon, may-ari siya ng isang gasolinahan sa Antipolo. Biglaan yun, at sabi sakin namana daw sa isang kamag-anak. Buhay nga naman, unpredictable.

Hindi ko sinasabing umasa ka sa mga sinasabi ko, hindi ko rin sinasabing wag kang umasa. Ang sa akin lang, paano ka mananalo ng lotto kung hindi ka naman tumaya? Kahit araw-araw ka pang mag-novena. Ikaw ang may hawak sa buhay mo, may sarili kang pag-iisip, may sarili kang desisyon, may mga bagay lang na talagang itinadhana.

"Tadhana'y merong trip na makapangyarihan..." -Rico Blanco

PS. Nainspired ako nung si Jamal kaya gagawa din ako ng sarili kong korning 'Who wants to be a Millionaire' based sa mga naranasan ko sa buhay. Wahaha. ;)

Drakula

2009-06-22T16:16:00.005+08:00

Nuong nakaraang taon, sa Baguio city ako namalagi sa loob ng limang buwan hanggang Disyembre. Training ang pakay ko dun sa isang kumpanya. Every 2 weeks or minsan higit pa kung umuwi ako dito sa amin. Hindi maikakaila, marami talagang kababalaghang istorya o mga pangyayaring nakakakilabot ang bumabalot sa syudad na ito. At aaminin ko marami akong naranasang makapanindig balahibo dito. Isa na itong drakula.

Heto ang istorya.
Aakyat ako ng Baguio nun. Madaling araw ako umalis dito sa Pampanga. Ang tantiya ko mahigit kumulang 5 oras ang biyahe. Umalis ako sa amin 12mn, so siguro mga 6am nandun na ako. Maliwanag na siguro ang kalsada nun sabi ko sa aking sarili. Pero hindi ko inaasahan, napakabilis ng biyahe. 4am pa lang nasa Baguio na ko. Madilim pa at mabibilang mo ang mga tao sa daan. Napakalamig. Kinakabahan ako.

Naglakad-lakad ako ng kaunti para maghanap ng taxi. Halos ganito ang sabi ng lahat ng taxi aking pinarahan.

Saan ka?
Sa KIAS po.
Ay sensya na hindi ako nagagawi dun. Sa iba na lang.

Naintindihan ko sila. Hindi ka talaga makakapagbiyahe papuntang KIAS ng ganuong oras. Dahil maraming milagro dito. Lalo na pagpasok mo ng daan ng Scout barrio, na puro matataas na puno, at paliko-likong makipot na daan. Walang mga bahay, walang ilaw tanging headlight lang ng sasakyan. Napakadilim, napakalamig, nakakatakot.

May isang taxi huminto at sakay ako kaagad sa likod. Nung papaandar na ito dun niya pa lang tinanong kung saan ako bababa. Pagkasabi ko ng Kias, bumagal ang takbo nito. Na para bang nag-iisip at gusto akong ibaba at pasakayin na lang sa iba. Pero wala na siyang nagawa.

Wala akong imik sa loob ng taxi, tanging radiophone ang maririnig mo na may nagsasalitang lalaki na nagsasabi kung saan lugar may mga pasaherong naghihintay din ng taxi. Tulad ng inaasahan ganuon ang itsura ng daan. At parang kami lang ang nagbibiyahe duon dahil walang kasalubong o kasunod na sasakyan.

Pagpasok namin ng Scout barrio. BIGLANG nag-iba ang tono ng boses ng lalaki sa radiophone. Magulo ito. Minsan malakas minsan mahina. Pero may maiintindihan kang salita tulad ng... Maaaayyy...Saaa... Raaakkkkk...Laaaa... Bbiiii... NAPAKALAKI at NAPAKALAMIG ng boses. Nakakatakot. Kinikilabutan na ko. Hindi ko magawang kausapin si manong. Pilit niyang pinapatay ang radiophone pero ayaw tumigil nito. Binuksan din niya ang mismong radyo ng taxi pero walang makuhang istasyon at kusang humihina ang volume nito. Mmaaayyyy... Rrraaaakkkk.... Laaaaa... Nagiging maliwanag ang naririnig namin ni manong sa radiophone. Papalakas ng papalakas. Maayyy... Drrraaaakkkllllaaaa... Saaaa bbbbiiii moooo. Maayyy Drrraaakkkuuulllaaa saaa taaaabbbiii mooooo!!!! Napapikit ako. Kinikilabutan. Nanginginig. Ayoko lumingon sa kung saan-saan. Napamura sa sarili ko. TangiNa! Mamatay ako sa nerbiyos nito. Lahat ng balahibo ko nagtaasan. Pabilis ng pabilis ang pagmamaneho ni manong. Walang pakelam sa mga amps, at minsa'y napupunta sa left lane ng daan. Buti wala kaming nakakasalubong na sasakyan. Paulit-ulit ang nagsasalita... hindi ako makahinga. Namumutla na ako. Kung biro lang ito, HINDI NAKAKATUWA. Hanggang sa bigla na lang ito huminto.

Malapit na akong bumaba at may mga ilaw na. Sa tabi lang po, sabi ko. Kumukuha ako ng pera sa wallet, nakatingin sa akin ng diretso si manong. Hindi ko alam anong ibig niyang sabihin. Baka iniisip niya ako yung drakula o siya ang drakula. Nanginginig pa rin ako sa takot kaya di ko na pinansin yun. Dali-dali akong pumasok ng apartment at ginising ang mga kasama ko para ikwento ang nangyari. Sabi nila natural daw lang yun, at maraming ganuon sa Baguio.

Marami pa kong naranasang nakakakilabot sa Baguio. Tulad nung nakausap ko sa cellphone. Yung di maipaliwanag na pagkatok sa pinto namin. Yung paglalakad ng isang tao sa likod ng kasama namin. At marami pang iba.

Teka, parang may nakikita akong sumisilip sa bintana mo. Pakitingin nga, parang batang duguan ang mukha.

Tamagotchi

2009-06-20T11:52:00.007+08:00

Mahilig akong maghilamos sa likod ng bahay namin pagkagising. Dahil sa presko at maaliwalas ang pakiramdam.

Noong isang araw, nagulat ako sa aking nakita. Isang sanggol ang nasaksihan kong nilalanggam malapit sa gripo namin. Wala ng buhay ito, at sa tantiya ko dalawang araw ng patay. Masangsang ang amoy. Basang-basa ang katawan. Dahil sa madalas na pag-ulan, nalunod siguro ito nung minsang umulan ng malakas. Napasuntok tuloy ako sa may pader. Nag-iisip. Nagtatanong. Nasaan kaya ang pusang-inang Nanay ng kawawang kuting na ito.

Maraming pusang ligaw dito sa amin. Hindi naman namin sila balak alagaan, lalo na ako dahil allergic ako sa mabalahibo. Pero minsan binibigyan naman namin sila ng makakain. Wala din akong alagang kahit na anong hayop. Para kasing wala akong pasensya pagdating sa ganyan. Ayoko kasi ng makalat, pero ako mismo ay makalat.

Lubos ang awa ako dun sa patay na kuting, katulad ng pagkainis ko sa kanyang ina. Kung sanang naging tamagotchi na lang siya, ako mismo tatayong magulang niya. Isang pindot lang, makakakain na siya. Isang pindot lang, mapapatulog ko na siya.

Maraming bata dito sa bansa natin hindi nalalayo ang buhay sa kuting. Pinababayaan ng sariling magulang.

Naisip mo rin ba? Mas maganda yata kung pati buhay ng tao ganun na rin. Na parang isang tamagotchi. Napakasimple. Napakagaan. Isang pindutan lang.

PS. Happy father's day!

Indoor oh!

2009-06-17T21:36:00.007+08:00

Babala: Pakilunok muna ang kinakain bago basahin.

Naranasan mo na bang kumain habang umeebak? Teka, alam ko tanong mo. Sinong sira ulo gagawa nito? Sagot ko... AKO! Nagawa ko 'to dahil sa pagmamadali. Hahaha. Try mo ang galing. Ang sarap. Para kang sirang slot machine na ayaw tumanggap ng barya.

Napansin ko lang pag hindi ko na talaga mapigilan umebak. Na habang papalapit ako sa banyo lalong gustong kumawala nito sa loob ng aking katawan. Naghuhubad palang ako ng brief may sumisilip na. Para bang merong di maipaliwanag na magnetic force ang ebak at inidoro. O sadyang close lang talaga ang dalawang ito at hindi matiis ang isang araw na di pagkikita.

Saktong pagbaba ng ebak ay ang masayang pagbati sakin ng inidoro na may kasama pang water fountain na abot hanggang puwet. Hindi lang yun isang masigabo at dumadagundong na pagsalubong ang maririnig mo sa buong banyo.

Naalala ko tuloy ang dabarkads kong si Pong.
Retreat kinabukasan kaya napagdesisyunan na lang naming matulog sa iisang apartment ng aking mga dabarkads. Paggising niya naghahanap agad ito ng sounds. Pang-araw-araw na ritwal na siguro niya ang magsounds habang naliligo. Dahil sa maaga pa at nakakahiya sa mga kapit-bahay, hindi siya napagbigyan sa kanyang hiling. Kamot tuloy siya ng ulo papasok sa banyo.

Pagsara ng pinto ng banyo... Brrruuuuu...BuuuLLLwwwwAaakkkK! BLaakbbbbakkK! BuuuLwakk!

Anak ka ng pagong! Kaya ka pala naghahanap ng sounds para di ka namin marinig umebak. Napapailing na lang kami habang naririnig ang kanyang pinapakawalan. Paglabas niya ng banyo, tawa lang siya sa kanyang ginawa.

Pero sa totoo lang, ang sarap kaya nun. Ebak sabay utot. Yun ang SUCCESSSSS!!! ;)

Reseta

2009-06-15T12:33:00.006+08:00

Tumambay ako saglit dun sa botika ng aking insan. May pinapaayos kasi siya sa kanyang PC. Dahil nagmamagaling ako, natsambahan at naayos ko naman.

Panay ang ikot niya sa loob ng kanyang botika, dahil sa minu-minutong pagdating ng mga tao. Nakakalungkot isipin, tag-ulan na kasi at nauuso na naman ang iba't-ibang sakit.

Naisip ko tuloy bigla, ayos pala ang ganitong negosyo lalo sa panahong ito. Ang kailangan ko lang gawin ipanalangin lagi kay Bro na sana maraming taong magkakasakit at dapuan ng kung anu-anong impeksiyon. Kaya lang, siyempre pag ibinulong ko kay Bro yun baka bunutin niya ang isa niyang pako sa kamay at itusok sa bumbunan ko. At sabay sabing... Minsan mo na nga lang AKO kausapin yan pa hihilingin mo.

Sabi nila bawal magkasakit. Di ba masarap ang bawal? Ibig sabihin... MASARAP MAGKASAKIT.

Totoo. Pag may sakit ka, may mga dadalaw sa'yo. Ibig sabihin nun nag-aalala sila. Mahal ka nila. Ang mga kaaway mo, makikipagbati sa'yo. Dahil naawa sa kalagayan mo. May mga dalang pasalubong. Prutas, donut, at kung anu-ano pa. Ang may sakit mahirap pakainin yan. Kaya ito na ang pagkakataon mo para humiling ng gustong kainin. Sa ganitong paraan nabibigay ang luho mo sa pagkain. Ang sarap ng may sakit.

Pag may sakit ka...
...ikaw ang may hawak ng remote control ng TV. Ikaw ang batas.
...hindi ka papasok sa trabaho. Sarap matulog maghapon.
...hindi ka mauutusan. Ikaw ang mag-uutos.
...ang SARAP.

Pag may sakit ka...
...nauubos ang kayamanan mo. Pambili ng gamot.
...napeperwisyo ang lahat sa'yo. Pati trabaho mo napapabayaan.
...may nalulungkot. Hindi nila alam kung ito na ang umpisa ng iyong pagpanaw.
...ang SAKLAP.

May mga pagkakataong hindi talaga maiwasan ang magkasakit. Kaya tulad ng lagi kong sabi sa'yo. INGAT! Sa madaling salita, mahalaga ang buhay.

Iwasan ang reseta.

Puwit mo

2009-06-12T00:01:00.003+08:00

puwit ng kawali - maitim
puwit ng baso - peke
puwit ng pridjider - makalawang
puwit ng monitor - maalikabok
puwit ng kotse - mausok
puwit ng baboy - mabaho
puwit ng sapatos - pudpod
puwit na may pigsa - nakakadiri

173 congressman/woman na bumoto sa HR 1109. Puwit niyo korteng piso!
Puwit ni gloria? Hmmm... kayo na bahala. Walang pinagkaiba sa mga puwit sa taas.

Puro puwit mo iniisip mo. Pano kami? Pano sila? Puwit mo. Puwit mo. Puro ka puwit mo.
Gustong mong maging prime minister ang puwit mo? Tapos ano? Martial law? Anak ng puwit naman.

Gloria forever? PUWIT MO!

Nakakahiyang aminin, CONGRESSMAN NAMIN, isa sa mga pumirma sa gustong mangyari sa puwit ni gloria. Binoto pa naman kita, mukha ka rin palang puwit! Pinahiya mo ko, puwit ka!

Kahit wala akong naintindihan sa pol-scie naming subject noon, hindi ibig sabihin, hindi ko maiintindihan ang pinamumukha sa atin ng mga mukhang puwit na congressman/woman na mga ito. Lalung lalo na ang planong pagsampal ng puwit ni gloria sa atin.

May con-ass kapang nalalaman dyan. PUWIT MO!

Araw pa naman ng kalayaan. Mapapailing kana lang sabay kamot sa bumbunan.

PS. puwit ng manok - masarap pamulutan. Lalo na pag inihaw. ;)

Lokgnut sa alaw

2009-06-09T13:57:00.006+08:00

Sa bahay.
Bihis na bihis ako suot ang nilabhang t-shirt at baon na polo, na isinabit at pinatuyo sa likod ng pridjider. Hirap magpatuyo ng damit ngayong tag-ulan. Pupunta akong maynila. Kaarawan niya kasi. Bago lumuwas dumaan muna sa pinakamalapit na mall para bumili ng mumunting regalo. Ok. Ayos na lahat. Larga.

Sa bus.
Inilabas ang paborito kong libro. Sudoku. Nasosolve ko 'to less than 7mins. Naks nagyabang pa, EASY lang naman ang difficulty. Teka, di ba automatic ang pagkuha ng ticket sa nlex? Bakit may mamang pulis na nag-aassist sa driver para iabot ang ticket? Para san ang automation? Useless.

Kita tayo sa jollibee malapit sa inuupahan namin. Lam mo na yun di ba?
Ok sige sige.
Teka may payong ka ba? Lakas ng ulan dito.
Wala nga eh.

Sa jollibee.
Ah sir paki-iwan na lang po ang payong dito sa labas.
Ay ganon ba. Ok.
Napilitan kong iwan ang chuchal kong payong.

San mo nanaman napulot ang payong mo?
Sa monumento. 50 isa. Disposable. Hindi tatagal ng 5 araw at pang-3 gamitan lang. Pag nahanginan siguradong babaliktad ito at hindi na babalik sa dati. O diba chuchal.

Paglabas sa jollibee.
Teka may nawawala.
Anak ng tokwa kinuha pa ata yung bwiset na payong na yun.
Ah sir baka natabunan lang po.
Nadinig pala ako ni manong guard. Mabilis akong mag-isip ng masamang bagay sa mga pagkakataong tulad nito.
Ay ayun, natabunan nga lang pala kala ko ninakaw.
Sayang din ito pweding pamalo ng daga sa amin pagkatapos gamitin.

Arigunding-gunding-arigunding.
Sa bahay nila andun din ate niya. Nagkumustahan lang ng kaunti at panik agad ang ate niya sa taas. Naiwan kaming dalawa sa baba. Wala naman kaming ginawa. Lambingan lang. Pero marumi ang konsensya ko. ;)

Pupunta daw kaming Libis mamyang gabi para i-meet ang kanyang mga prens.

L-Series.
Sa LRT. As usual, siksikan. Tulakan. Tahimik ang mga tao. Pagod siguro. Malayo pa station namin para i-meet ang kanyang mga prens. Unti-unting nauubos ang tao.

Tiniw-tinininiw-tiw tiniw-tinininiw-tiw tiniw-tinininiw-tiw. Isang eskandalosong ringtone ang pumutol sa katahimikan sa loob ng LRT. May mga nangisi dahil sa nakakatuwang tunog ng cellphone. Naulit ito ng madaming beses. Hindi ko alam bakit ayaw sagutin ang tawag, na parang nagmumula sa loob ng bulsa o bag. Medyo maluwang na rin ang LRT wala ng maglalakas loob na mangholdap. At sa tingin ko wala ng magkakainteres sa tunog lumang unit na telepono.

Next station na at pumupwesto sa pinto ang estudyanteng babaeng bababa. Habang naglalakad ito, naglalakad din ang tunog ng telepono. BINGO! Ikaw ang salarin.

Teka. Tanong lang. Nakakawala ba ng poise ang ringtone ng cellphone? Hindi naman siguro tatawag yun ng pauli-ulit kung hindi mahalaga ang sasabihin. Nahihiya ka bang ilabas ang Lumang-Series mong fone? Ganun na ba kaimportante sa tao ang cellphone na mamahalin at bago?

Meet her prens.
Kumustahan. Batihan. Halikan. Yakapan. Piktyuran. Masaya silang nagkita-kita. Masaya din ako dahil masaya silang kasama. Kwela. Maingay. Makwento. Hindi ka magsasawa. May kanya kanya silang istorya. Ang iba nag-sisideline ng negosyo. Meron sa kanila nagpapa-aral ng kapatid. Di tulad kong sariling buntot lang ang hila-hila... nahihirapan pang idala.

Habang kumakain.
Napunta ang topic sa trabaho. Puro sila mga accountancy graduate. Kaya halos sa bangko sila nagta-trabaho.

Ikaw san ka nag-wowork? tanong ng isa niyang kaibigan sa akin. Hindi ako nabigla, ineexpect ko ang tanong na yun.
Ah... eh... wala,hehe sa bahay lang... Hindi na nasundan pa ang tanong. Bigla tuloy akong napaisip. Oo nga pala kalahating taon na pala akong tambay. Walang ginawa kundi magpalaki ng bayag. Asan na ba ko? Ano nga bang ginagawa ko dito? Ah basta. Ayokong sayangin ang gabi. Itinigil muna ang pagmumuni-muni. May oras para dito.

Pagkatapos kumain.
Kala ko magsho-shot na. Hindi pala. Coffee-coffee na lang daw. Alam ko naman na hindi sila matakaw sa alak tulad ko. Saka kung magsho-shot man sila, hindi ako iinom. Dahil hindi ako umiinom ng kaunti.

Hatid sundot.
Madaling araw na kaming naihatid sa bahay. Kami lang dalawa. Nagtext ate niya nasa gimikan daw. Dahil sa hapong-hapo na kami pareho, naghilamos lang saka na nagpahinga. Wala naman kaming ginawa. Pero marumi ulit ang konsensya ko. ;)

Kinabukasan.
Tinext ko si ermats at sinabing mamyang gabi na lang uuwi. Walang reply kahit K man lang. Pero feeling ko masayang-masaya si ermats dahil wala ako sa amin ng 2 araw. Haha.

Fakeful.
Nilubos na namin ang araw dahil kinabukasan balik ulit siya sa trabaho at weekends na naman ulit kami magkikita. Hirap ng sitwasyong ganito. Yung tipong pag namimiss mo siya gusto mong halikan o yakapin pero di mo magawa. Pero kunsabagay ok na rin ang ganito. Buong week, walang nagbabantay. Actually wala naman talaga akong ginagawang makakasakit sa kanya. Pero marumi na naman ang konsensya ko. ;)

Bye bye.
Papalubog na ang araw. Inihatid niya ko sa sakayan ng bus. Hirap magpaalam. Nasanay kasi akong kasama siya. Maghapon. Magdamag. Masaya.

Ngayon.
Balik na naman ako sa wala. Tungkol sa wala.

Child Trafficking

2009-06-07T22:18:00.014+08:00

Huwag ka na munang tumingin sa mga bituin, ika'y madarapa... -Pochoy Labog

Isang kampanya tungkol sa isyu ng child trafficking ng Visayan Forum Foundation, Inc.

Spread the campaign. Not the H1N1 flu. Sensya na ito lang ang nai-ambag ko sa bagay na to.

Astig talaga ang bandang ito. Sayang nga lang disbanded na. Kinakalabit ang namamanhid nating kaluluwa. Maka-pinoy. Maka-tao. Laging may pahaging sa gobyerno ang mga komposisyon.

HOY GUMISING KA!!!

Credits: Youtube; Jenobili

Fitting room

2009-06-03T17:25:00.009+08:00

Hunyo na naman. Nauuso na naman ang pagpapakasal. Hindi ko alam anong meron sa buwan na ito at ang hilig magsisisiksik sa simbahan ngayon ng mga mag-kasintahan para tuluyan ng maging legal ang kanilang pagtatalik. Ay pagsasama pala.

Siyanga pala. Bakit may mga taong parang bumibili lang damit kapag pumipili ng mapapangasawa?
Una. Titignan ang disenyo.
Pangalawa. Ang price.
Pangatlo. Ang size.
Pang-apat. Pag nakita ang gustong size. Ifi-fit.
Huli. Ang kalidad.

At pag nagsawa at naluma na? Shopping ulit. Available naman lagi ang fitting room.

Batuta

2009-05-31T22:42:00.008+08:00

Magpapasukan na lang wala kapa rin mapiling kurso. Dapat piliin mo yung hilig o yung gusto mo talaga para hindi ka absent ng absent. At hindi puro bote ng alak, tisa, o keyboard ng computer yang hawak-hawak mo. Pero kung hangga ngayon naguguluhan ka pa rin, advice ko sa'yo mag-CRIMINOLOGY ka na lang. Tiba-tiba ka dito kung sakali. Hindi lang yun. Pwedi kapa maging senador pagdating ng araw.

Bilib ako sa mga estudyanteng kumukuha ng ganitong kurso. Totoo, walang biro. Alam ko nasa isip nila baguhin ang imahe ng mga kapulisan dito sa bansa. Dahil marami sa ating mga pinoy walang bilib sa mga pulis natin. Pero meron pa rin namang matitinong pulis... *ssshhhh* sa pelikula lang. Lalo na kung ang gaganap ay si FPJ, Daboy, Bong Revilla, at Mikey Arroyo.

Seryoso na. Meron pa din naman talagang tapat sa kanilang tungkulin, mga tumutupad sa kanilang sinumpaang responsibilidad. Kaya sa inyo, dalawang kamay ang aking pagsaludo. Heto pa, 5 thumbs up!
　
PNP. Buhay man ay iaalay... kung kinakailangan. Naks! Hanep sa posing! San kapa? Palakpakan naman dyan...

Teka sino ba kalaban niyo dito? Asan sila? Sila ba?

Anak ng tokwa! Eh mga PULIS PANGKALAWAKAN tong mga to eh! Umaabot rin pala kayo sa universe. Galing talaga mga Pilipino. Whoooo! Kala ko hanggang Mendiola lang kayo.

Medyo Mahalay

2009-05-30T00:09:00.009+08:00

BABALA: 18 years old pababa. Bahala ka.
Kahit naman sabihin kong wag basahin itutuloy mo pa rin. *Lol*

Gusto mo bang hawakan ang bay*g ng bf mo kahit nasa pampublikong lugar kayo?
I-straight mo ang kanyang kamay at kapain ang kanyang siko.

Ang texture DAW ng siko at bay*g ay magkapareho. Tip lang, magmasid sa kapaligiran kung gagawin ito. Pag may nakita kang ngingisi-ngisi alam niya ang ginagawa mo dahil ginagawa niya din yun.
Ano magaspang ba sa'yo pre? Sakin medyo. *Lol*

Heto pa.
Kung gaano kalapad ang noo ng babae, ganun din DAW kalapad si kiki. Kung ako sa'yo patubo ka ng bangs. Iwas asar.

Ang size ng talampakan ng lalaki divided by 2 plus 2, ganun DAW kahaba si totoy. Kaya ako mahilig ako bumili ng sapatos na maluwang sakin.

Kung gaano kahaba ang tenga ng babae, ganun din DAW kahaba ang guhit ni kiki. Kung malaki tenga mo na parang engkantada. Magkadugtong siguro ang puwit at si kiki.

Kung ano ang kulay ng talampakan ng babae, ganun din DAW ang kulay ni kiki. Kung medyo pinkish yang talampakan mo, AYOS! Pero kung medyo brownish, wag mo na ipagmalaki. Mag-medyas ka lagi.

Ang hinlalaki (thumb) na daliri sa kamay ng lalaki times three (x3), ganun din DAW kahaba si totoy. Sinukat mo ba?

Ang hinlalaki ulit (thumb again) na daliri sa kamay ng babae kapag pinagdikit, ganun DAW kaluwang ang butas ni kiki. O bakit ka nakatingin sa hinlalaki mo?

　
DAW = wag ako sisihin mo. ;)

Tik-tak-tik-tak

2009-05-28T01:14:00.008+08:00

"It is better to be late than never."

Sa paaralan, kapag late ka lampas ng 15 mins. automatic absent ka na o hindi ka na papasukin. Dependi sa rules ng eskwelahan o kung gaano kahigpit ang professor mo. Sa opisina, late ka lang ng 5 mins. napakalaking bagay na lalo na kapag may miting. Sa paligsahan, kapag hindi ka dumating sa tinakdang oras sigurado talo kana/kayo. Sa magkasintahan kaya? Gaano ka-importante ang salitang late? Ilang minutes kaya ang pwede?

Madalang na nga lang kami magkita, pero di pa dumating yung pagkakataong nauna akong nandun sa napag-usapan naming lugar. Kaya malayo pa lang nakikita ko ng umuusok ang ilong at nanlilisik niyang mga mata.

Kanina ka pa?
Huh? Hindi naman masyado. Medyo nangawit lang naman yung paa at namanhid ang puwit ko sa kakatayo at kakaupo.
Hehe. Sensya na. Kasi yung...
Nagpapatawa ba ko? HA?! Ang lapit-lapit lang ng bahay... blah blah blah...

Sa katunayan, malapit nga lang ang bahay namin sa kung saan kami madalas magkita. Gasgas na kasi ang mga palusot kong...
...eh ang trapik kaya. May nagbanggaan ata o dumating na artista.
...walang dyip. Strike ata. O laban ba ni pacquiao ngayon?
...si manong driver kasi, kung makapag drive para kaming nakasakay sa kalesa.
...si manong driver kasi, ang takaw sa pasahero. Kulang na lang gawin niyang tatluhang tao ang tabi niya.

Lagi na lang si manong si manong si manong... si manong na walang malay, si manong na walang kamuwang-muwang, si manong na... nakalimutan ko next line. Basta si manong lagi kong dahilan. At walang kamatayang trapik.

Ganun lang naman lagi. Konting sermon. Konting tampo. Pagkatapos nun, HHWWPSSP. Nasasapawan pa rin kasi ang anumang tampuhan sa pananabik naming pagkikita.

Pero natatakot ako. Baka dumating yung araw bigla na lang siya magsawa. At bigla na lang di sumipot sa napag-usapang tagpuan.

"It is better to be never late."

Pangalawang bagsakan

2009-05-25T23:50:00.018+08:00

Oisssttt... Psssttt... Ikaw. Oo ikaw mismo. Halika dito. Anong bakit bakit. Wag ka ng magtanong pa. Lapit na dali. Hehe. Lapit pa ng onti. Nakikita mo ba yung mga tinatambayan ko? Yung sa aking sidebar. Hoy! Hindi yun si Johnlloyd, AKO MISMO yun! At hindi yun ang sinasabi ko. Yung nasa BLOGROLL ko, nakikita mo ba tambayan mo dun? Yung site mo mismo. Ayos. Kunin mo to para sayo mga ito mismo. Pati pala nasa FOLLOWER ko. Itago mo para sa pagkakaibigan natin sa mundong ito. Naks! Salamat sa pagtanggap. SA'YO LAHAT YAN, bigay ko mismo.

Ako mismo ay nagpapa-salamat sa mga nagbigay nito sa akin. Alam niyo kung sino kayo. Salamat kaibigan. Di ba nakakagana magsulat pag may mga ganitong taong nakakaapreciate sa mga gawa mo, at nagbibigay ng ganito. Oh ano pang ginagawa mo? Tara na inuman na. Patak-patak. Asan na tig-bebeinte niyo.

Maraming salamat kina Rhodey ng Kape at Yosi, Gello Kun ng Barakong Cup Eh, at Tonio ng Acongtatsulok para sa mainit-init na award na mga ito. Lahat ng nakikita mo dito, SA'YO LAHAT YAN. Tanggapin mo sana kaibigan.

Teka. Kilala mo ba si Brando? Yung sikat na boksingero nung nalaos si Pakyaw? Hindi ba. Magulo ba ko? Ah basta sige kukwento ko na lang sa'yo pag hindi na busy-busyhan. Hehe.

Busy-busyhan

2009-05-24T01:40:00.019+08:00

Nabalitaan ko namatay daw si Michael Scofield sa Prison break season finale. Di ako naniwala. Kinulit ko si google. Ayun namatay daw. Apat na season ko rin siyang inidolo. Ginaya-gaya. Inabangan. Kaya ngayon di pa rin ako makaget-over. Pasensya kung medyo nanahimik ako ngayon, pero babalik din ako dadalawin kayo. Nakikipaglamay lang kasi. Naks! Parang totoo. Pero totoo nalungkot talaga ako kahit di ko pa napapanood. Uuwwaaahhhh... Huhuhuhu... uuwaaaahhh... iiuuusssshhhh (singot sipon).

Hoy nananaginip kana nanaman! Sana nga panaginip pero hindi. Uuwwaaahhh... huhuhu... awoooohhhh... awooohhhh... hala naging si Victor na. Buti na lang nandito si Logan. Schhikk! Shhhiing! Shhhiing! Nabitin ako sa effects nito, saka fight scene. Angels and Demons? Para sakin, WALANG KWENTA!!! Nasayang lang yung tick... hindi pala nasayang. Ahihihi (ngiting demons).

Nga pala bat hindi tinutubuan ng pimples si HK? Sabi kasi sakin nung bata ako... Hoy! wag kang kain ng kain ng mani ah, magkakapimples ka! Ay onga pala may VB siya. Pero nakakapagpatalino daw yun. Yung peanut. Kaya siguro naging doktor siya noh.

Paalala: Ang pikon ay laging talo. ;)

Tong

2009-05-22T01:24:00.011+08:00

Pung!!! (sabay bagsak sa mahjong) All up! All chow! Iskalera! Before the fifth! Paningit!

Nasanay na ako sa maingay na pagbalasa sa mahjong at kalaksing ng mga barya. Pero may pagkakataon bigla na lang ako magigising at mapapa- Pung tangNa! Kala ko ano na nangyari! Tumodas lang pala siya. Hay... Balik sa tulog.

Teka muna, para sa hindi nakakaalam. Ang mahjong pala ay may hawig sa larong cuajo pero cards ang gamit sa cuajo. Kung hindi alam ang cuajo, ito ay may pagkakatulad sa larong tong-its. Kung hindi pa rin alam ang tong-its, pag may nakita kang may hawak na baraha habang pinapadede ang bitbit na bata, yun tong-its ang nilalaro nun. Tanong mo sa kanya panu maglaro ng ganun. Okaya naman pag may nakita kang mamang walang damit na malaki ang tiyan na mukhang singit, tong-its din ang nilalaro nun. Pag pag may nakita ka ring matandang may bitbit ng plastik ng yelo na puno ng barya, yun tong-its ang lalaruin nun. Ano ang basehan ko? Punta ka dito sa baryo namin. Maraming ganito. Hahaha.

Musmos pa lang ito na napapanuod ko sa mismong likod ng bahay namin. Mahjong, cuajo, tong-its. Araw-araw hangga ngayon. Libangan? Ewan. Basta yun ang sabi sakin. Bonding na rin sa kanyang mga amigas. Sila-sila lang naman eh. Siguro pag nawala ito, e telebabad na lang sa mga kumare ang pampalipas oras ni ermats. Gustuhin ko man na bigyan siya ng negosyo, eh pambili man ng sigarilyo nahihirapan ako.

Wala naman akong reklamo, kahit inuutos-utusan pa ko at binubulabog para bumili ng kanilang merienda. Ok na din ang ganito, nakakakupit kasi ako sa tong. At hindi lang yun, pag nanalo may balato. Pero pag natalo, uhmmm... may bukas pa naman.

Pangit man tignan ang ganito sa aming pang-araw-araw na pamumuhay, ang importante wala kaming natatapakan na tao. At nalilibang si ermats.

Kaya kung tatanungin mo anung sugal ang hindi ko alam. Wala ang isasagot ko. Sugarol na kung sugarol.

Iskrats

2009-05-20T16:48:00.003+08:00

Ano man ang kanilang dahilan bakit nila inagaw pansamantala ang aking mga libangan hindi ko alam. Huhuhu. At wala akong pakelam. Hahaha. Ang alam ko lang nakakabaliw ang ganito. Waaahhhhh!!!

Ginising ako ng bentilador kong hindi ko nararamdaman ang binabatong hangin. Napakainit. Tagaktak ang pawis. Tumayo. Kumain. Pagkatapos nun, tumunganga iniisip anong magandang gawin. Walang TV, kahit radyo man lang. Walang baterya ang laptop, tinitipid naman ang sa cellphone. Uy ipod hindi ginagamit. Nice. Teka asan yung earphone? Makapagsolitaire na nga lang. Kinuha ang baraha. Binilang. Ay bat kulang? Naghanap ng magazine. Hmp! Ano ba to puro malalaswa. Kumuha ng dyaryo, maghahanap ng trabaho. Date ng dyaryo: April 2007.

Makatambay na nga lang sa may tindahan. Wow ang lamig. Para kang piniprito. Bumalik sa kwarto sumayaw ng walang tugtog. Waaahhhhh!!! Pambihira naman oh. Ano ba tong ginagawa ko. *TING* Ah mabuti pa makapgsulat na lang sa aking iskrats.

Teka bakit pag walang kuryente, brownout ang tawag? May scientific explanation ba ito? O mathematical equation? Grammatical error? Philosophical study kaya? Ang iba naman sinasabi walang power. Marahil tama sila, dahil *EHEM* based sa napag-aralan ko sa subject naming circuits. Power is... uhmmm... power is equals to... uhmmm... Ay sakto may kuryente na! Ayos!!!

Selos

2009-05-18T22:18:00.012+08:00

Natural lang ba ang magselos? O isang kabobohan sa iilan?
Mahal mo nga ba talaga ang isang tao pag nagseselos ka? O mahal mo ang sarili mo?
Ayaw mo lang ba talaga siyang mawala? O wala ka lang tiwala sa kanya?
Gusto mo lang ba ipakita sa kanya na mahalaga siya? O naghihigpit ka?
Sigurado ka bang selos yan? O baka naman insecure ka lang? O di kaya naiinggit?
Emosyonal ka lang ba talaga? O masyado lang kung magdrama? OA ika nga.
Ayaw mo matawag na manhid? O ayaw mo lang na makahanap siya ng yong kapalit?
Kinikilig ka ba pag nagseselos siya? O nang-iinsulto ka?

Selos. Maaari ba nating maramdaman lahat ito? O para sa may mga karapatan lamang? 　

Saktong selos. Pwedi pa. Sobrang selos. Tama na.
Pero paano mo malalaman kung sakto o sobra? Diba pag marami na ang sakto, nagiging sobra na.

Para sakin, pag nagseselos ka hindi ka nagmamahal. Dahil ang taos na pagmamahal ay hindi nagseselos. Ito'y handang umunawa.

Selos. Walang gamot sa ganyang sakit.

Closed-door meeting

2009-05-17T13:50:00.021+08:00

Corny muna tayo...
Kasalukuyan akong nagty-type ng bagong entry (habang may hawak-hawak na yosi at pa alt-tab alt-tab sa isang porn site) ng ipinatawag ako ni gentleman. Closed-door meeting daw kasama ang mga hurado ng naturang site.

Naisip ko na agad para saan ito. Para sa isang mainit na laban sa botohan namin ni foolishsociety. Inglesh ang usapan kaya patango-tango na lang ako. Dahil hindi ko maintindihan yes or no, ok-alright lang ang aking mga sagot. Pag nagtatawanan sila, nakikitawa na din ako. Minsan ako pa nga ang malakas kung humalakhak, pero hindi nila alam wala ako maintindihan sa kanila.

Natapos ang meeting sa paghahayag kung sino nanalo. Drum roll. Tsadan... mytalambuhay! Nabigla ako. Palakpakan. Nawala ang antok. Pumunta sa harap para sa isang konting speech. Tumatawa-tawa lang na parang gago, kunwaring patingin tingin sa badge (naks!), at puro... Ahhmmm...Thank you! Yes! Ok-alright lang ang aking mga nabitawang salita. Pagkatapos nun, tumakbo ako ng mabilis papunta dito sa kwarto ko para isulat ito.

Seryoso na tayo...
Alam kong katuwaan lang ang ganito. Pero kahit na hindi ganun kaseryoso iba pa rin ang feeling pag nanalo. Ibig sabihin nagiging angat ka sa iba sa ganung mga pagkakataon. Malaki o malit man ang ganito pinahahalagaan ko po ang mga ito, dahil alam kong pinahahalagaan niyo din ako.

Maraming salamat kay Composed Gentleman. Sa mga hurado. At siyempre SA'YO!
Maraming salamat...
- Sa mga sumusuporta. Sinusoportahin din kita. Astig ang site mo.
- Sa mga naniniwala sa kacornihan ko. Corny ka din aminin mo.
- Sa mga nakasimangot habang bumoboto. Hahaha. Pasensya na po kayo.
- Sa mga nakukulitan. Pwedi pa pong isa? Hahaha.
- Sa mga kaibigang dumadalaw. Basta nag-iwan kayo ng bakas sigurado dadalawin ko din kayo.
- Sa mga kapwa nominado. Iniidolo ko kayo. Ganda ng mga site niyo.

Panalo tayo. Pwedi bang i-share yung badge? Kunin niyo, ako bahala kay gentleman. Hehe Biro lang. Baka bawiin sakin. Muli maraming salamat sa inyong lahat. Pasensya na ayokong magbitaw ng pangalan baka may makalimutan ako magtampo pa sakin.

Kahit gaano pa kagara ang badge o prize, wala pa rin hihigit sa kagaya mong patuloy na nagsasayang ng oras, tumatambay at nakiki-pagchikahan sa mumunti kong buhay at karanasan. Mabuhay ka kaibigan!

PS. Tutal malapit na rin ang bday ko, akong bahala sa iyo. Pitong buwan na lang... :)

Trapo

2009-05-15T15:49:00.017+08:00

batang babae: kuya...(sumakay sa pedicab)
mar roxas: oh... ilang taon ka na?
batang lalaki: si Lali po anim, ako po trese.
mar roxas: anung pangarap nyo?
batang lalaki: seaman sana.
batang babae: ako po artista!
batang lalaki: pero hindi ko na iniisip, kanya kanyang kayod po dito, walang maayos na trabaho, walang pambili ng gamot.
mar roxas: (iiling-iling) anak itabi mo, dyan lang ako sa kanto, sukli sa beinte!

This is a true story
neneng: pumunta ako sa Riyadh para buhayin ang pamilya ko, pero inalipin ako dun. Sa hirap dinugo, lumuha-luha ako.
roger (asawa): lumapit ako kay Manny Villar para makauwi ang asawa ko.
manny villar: kapag may nangangailangan... lalo na mag eeleksiyon, magpapakitang gilas ako. Dahil hindi ko matiis na lamangan ako ni Mar Roxas.
　
Nakakatuwa kayo. Trapo. Nakakaloko. Ginagago na naman tayo.

Kabibili ko lang ng gamot sa pinakamalapit na botika dito sa amin. Nadaan ako sa eskwelahan ko nung elementarya. Imbes na bumalik ako sa nakaraan. Magreminisce ika nga. Pumasok sa isip ko, eleksiyon na naman pala. Ambilis ng panahon parang kelan lang pinalayas si pareng Erap sa malacanang. At ngayon di tayo makapaghintay gusto na din nating tapusin ang termino ni GMA.

Isang taon na lang, gaguhan na naman. Isang pangulo nanaman ang pipiliin natin at pilit na palalayasin din pagdating ng araw. Madali bang magsawa ang mga pinoy o sadyang mahilig lang tayong makipag-lokohan. Maraming kakandidato. Maraming mang-uuto. Kung meron sa kanila ang kayang lumunok ng isang buong manok, yun ang iboboto ko. Pare-pareho lang naman kasi sila. Mukhang... wala.

Minsan naiisip kong hindi na lang bumoto. Nanghihinayang kasi akong ibigay ang isa kong boto sa taong darating ang panahon magiging din demonyo. Pero kung 1M pinoy ang kagaya kong nag-iisip ng ganito. Hindi talaga tayo aasenso. Mahirap mang aminin pero hindi na ata talaga darating ang taong makapag-aahon sa mga pilipino.

Teka lang ha. Magkaliwanagan muna tayo. Sino ba ako? At sino ka din na parang sumasang-ayon sa mga sinasabi ko? Bat andami kong dada eh isa din naman akong salot ng lipunan. Tambay. Walang pakinabang. Na parang isang timba kung makapaghugas ng kamay. Ang gusto ko lang naman iparating dito kung naghahanap tayo ng pagbabago makikita natin. Eh kung simulan kaya natin sa ating mga sarili. Unfair nga naman sa ating namumuno kung iaasa natin sa kanya lahat. Sa madaling salita, nasa ating mga kamay ang asenso ng ating kapwa pilipino.

Mahiwagang kabinet

2009-05-13T11:00:00.005+08:00

Kanina. Para naman maging productive ang araw ko at hindi puro tambay-tulog-kain lang, naisipan kong maglinis ng inaagiw kong kabinet. Ang aking kabinet ay may tinatagong hiwaga. Dahil sa mismong loob nito ay may de-susing maliit na lalagyan na nababalot ng misteryo.

Heto ang mga mahiwagang laman nito. Hindi ko na isisikreto. Sa atin-atin lang.
Lumang letrato ng dating kasintahan. Hindi ako mahilig magsunog ng pictures kahit gaano pa ako ka-bitter.
Baduy na mga love letter. Yung tipong may mga linyang hanggang sa dulo ng walang hanggan. Notebook. Naging tahanan sa aming mga emosyon at naglalagablab na damdamin ng aking dating kasintahan.
Resibo ng tuition fee. Mga hindi pinakita sa aking mama nung ako'y marunong pang mangupit.
Tag. Kahit galing pa sa ukay-ukay basta may tag ang damit na iniregalo sakin itatago ko.
Bracelet/anklet. Simbolo DAW ng pagkakaibigan.
Pregnancy test. Dala ito ng pagaalinlangan at di mapakaling sitwasyon. For the record, negative lahat. Humahaba ilong ko. Hahaha.
Panty. Inarbor pagkatapos ng mainit na eksena. Nakarolyo pa. Salamat at nawalan na ang mga amoy dahil sa matagal na pagkakatago.
Bote ng mga pabango. Pampaneutralize sa amoy ng mga panty.
Lighter. Mga ubos na ang laman. Napitik sa aking mga katagayan.

At kung anu-ano pang mga ka-ekleran at ka-chorvahan ang mga nakatago dito. Ito'y mga mumunting alaala lang na pinahahalagaan ko. Meron pa palang isa pero akin na lang yun. Nakakahiya. Ahihihi.

Modus Operandi

2009-05-11T16:34:00.008+08:00

Dahil mother's day kahapon nagsimba ako. Occasionally lang kasi ako nagsisimba, biro lang yun siyempre. Madami tao. Pinoy nga naman relihiyoso.

May the good Lord bless... Amen.

Diretso agad sa mall kasama ang isang kaibigan (kaibigan daw oh). Madami din tao. Hindi ako sanay sa maraming tao (hindi lang dahil pinagkakaguluhan ako) dahil nahihilo talaga ako. Hindi naman ako tingin ng tingin sa mga bebot (owwwssss?), ewan ko bakit parang nahihilo ako pag ganun.

CR lang ako, sabi niya.
Ok upo muna ako 'dun, sabi ko. Sabay turo sa upuan.

Sa isang upuan kasya ang tatlong tao o apat pa nga kaso kalahati na lang ng puwit ang maiiupo ng pang-apat. Sakto umalis ang magsyotang nagsusubuan. Naiwan ang isang matandang babaeng nasa 40 ang edad. Kasamang nakaupo ang kanyang bag at mga shinopping.

Pwedi pong tumabi? Sabay ngiti.
Tango lang ang sinagot.
Umupo ako. Nilabas ang cellphone.

Panay ang pasimpleng tingin ng aking katabi. Iniisip ko na lang nacucute-tan siguro ito sa akin. Pero parang hindi, dahil napapansin ko din ang panay usog niya sa kanyang mga pinamili papalayo sakin. At ang napakahigpit na kapit sa bag. Ang nakakatuwa pa nito, napatingin ako sa kanya at seryoso ang pagtitig sakin. Nangungusap ang itsura na parang gusto ako palayasin sa kanyang tabi. Di siya nakatiis at siya ang lumayas.
　

Pagnilay-nilayan...
Hindi ko masisisi ang matandang babae kung iniisip niyang may masama akong balak. Alam kong nag-iingat lang siya. Sino ba naman ang hindi matatakot sa itsura kong parang ermitanyong mahabang buhok at balbas. Magkaganun man, hindi ba niya napapansin ang bagong repair at kumukutitap ko pang halo sa bumbunan. Ang gusto ko lang sabihin, bakit ganun na lamang ang tingin niya sa akin.

Hindi ko rin siguro masisisi ang aking sarili na sumakit ng onti ang aking loob. Ganito na ba talaga kung humusga ang tao? Susukatin ka base sa 'yong panlabas na anyo. Kung sabagay kahit sampung beses kapa magsimba sa isang araw hindi naman makikita sa itsura mo yun.

Mama's boy

2009-05-08T00:09:00.007+08:00

Tok! tok! tok! (pasuntok ang pagkatok)

Pagbukas ng pinto. Si ermats. Naku.

Hari ng sablay tanghali na! Tumayo kana dyan! Maghapon ka ng tulog! Ano ba naman to?! Linisin mo nga kwarto mo! Ang tamad tamad mo! Wala ka ng ginawa kundi bigyan ako ng sakit ng ulo! Anong plano mo sa buhay mo?! Bbbrrrraaatatatataatatattataaaa...

Paglabas.

Hoy kayo naman (tingin sa dalawa kong kapatid) pare-pareho kayo! Pinapatay niyo ko sa kunsimisyon! Bbbrrrraaatatatataatatattataaaa...

Parang musikang ansarap sa tenga. Parang rap ni Francis Magalona. Kulang na lang ng beatbox para mas hiyang pakinggan. Parang ikaw ay nasa kalangitan.

Aminin mo one point in your life sinermunan kana din ng paulit-ulit-ulit-ulit-ulit-ulit ng iyong magulang. SINIGAW-SIGAWAN para magising ang natutulog mong kukote. Pinalo para magtanda. Hinagisan ng telebisyo... hehe sobra naman 'yun.

Bumalik tayo ng mahigit dalawang dekada. Time space warp. Ngayon din!

Ipinanganak na talaga ata akong matigas ang ulo. Dahil sa madalas kong pagsuway sa magulang napeperwisyo ako. Dalawang beses na ko nakagat ng aso dahil sa kalikutan at kakulitan. Nasemento ang kaliwang kamay dahil sa pilay. Nakaapak ng nakausling kakalawing pako. Nasunugan na ng balat. Natamaan ng buhay na bato sa bumbunan. Naputukan ng bote sa kaliwang binti. At napakarami pang iba. Kung isa-isahin natin magtatagal tayo. Ang mahalaga buhay pa ako. May himala. Hahaha.

Sa mga pagkakataong nangyayari sa akin ang ganito, isa lang ang aking sinusumbungan, si mama. Dahil kapag kay erpats ako lalapit, dadagdagan pa niya ng latay ang nararamdaman ko, sasabihin niya... 'Yan sige tignan ko kung 'di ka pa magtanda dyan, tigas kasi ng ulo mo.

Hindi ko kinakahiya mama's boy ako. Laging nakakapit sa palda ng ina. Hindi makakilos mag-isa pag hindi siya kasama. High school na nga ako gustong-gusto ko pa din tumabi sa kanyang pagtulog. Magsasampung taon pa lang ako, siya na tumayong ina't ama sa aming tatlong magkakapatid. Nangibang bayan kasi si erpats. Hanggang sa kasalukuyan ganito kabigat ang kanyang resposibilidad. Sakripisyo, tiis, hirap, pagod, lahat na, name it. Lahat 'yun hindi matutumbasan ng kahit ano pa man.

Isa lang naman ang ibig sabihin ng mga sermon sa itaas. Mahal niya kami. Kaya napakasarap kung pakinggan. Para ka talagang nasa kalangitan.

Hindi man niya naririnig sa 'kin pero sana maramdaman niya ang lubos-lubos kong pasasalamat at paghingi ng tawad sa mga kasalanan ko. Sana maramdaman niya hangang-hanga ako sa kanya. Sana maramdaman niya, siya ang aking prioridad. Sana maramdaman niya, lagi ako nag-aalala sa kanyang kalusugan. Sana maramdaman niya, siya pinakamamahal kong babae sa buhay ko.

Mahal na mahal ko siya, ang problema lang, ni minsan hindi ko pa nasasabi sa kanya mula sa aking bibig ang mga katagang 'yan. Ang hirap bigkasin. Ang hirap bitawan. Parang nagkakahiyaan. Parang nagkakailangan. Lalo na ngayong malalaki na sungay namin. Darating ang araw makakahanap din ako...

Alam ko masarap sa isang ina ang sabihan ng mahal na mahal kita ma. Hindi ko masabi yun, dahil naghahanap pa 'ko ng salitang mas hihigit pa sa salitang mahal na mahal kita ma.

PS. Inadvance ko na... Happy Mother's Day to all mothers. Salamat po sa inyo. @>------ *rose*

Partee

2009-05-06T15:23:00.019+08:00

Chill. Relax. Enjoy the night.

Konting pagalaw-galaw ng ulo. Pataas-tass ng kamay. Papitik-pitik ng daliri. Bahagyang padyak ng paa. Igewang ng onti ang balakang. Pasmile-smile. Papungay-pungay ng mata. Hawak-hawakan ang ilong. Kagat ng konti sa labi.

Pag may natipuan. Lapitan.
-Hi can i buy you a drink. By the way I'm...

Biglang darating ang bf.
Pre may problema ba?

-Huh? Wala makikiraan lang. Excuse me po.

Umexit. Konting pagalaw-galaw ng ulo. Pataas-tass ng kamay. Papitik-pitik ng daliri. Bahagyang padyak ng paa. Igewang ng onti ang balakang. Pasmile-smile. Papungay-pungay ng mata. Hawak-hawakan ang ilong. Kagat ng konti sa labi.

Tawanan ang sarili. Buti na lang madilim, di halata ang pamumula. Manahimik na lang. Lunurin ang sarili sa alak. Shot till you drop. Loser.

Ambag

2009-05-05T00:34:00.012+08:00

Ayoko sanang gawin 'to pero nauuso at sigurado isang buwan na naman pag-uusapan. Kaya makikiuso na din ako. Isisingit ko lang naman habang mainit-init pa. Saka contribution na rin para sa pagiging proud pinoy ko.

Una sa lahat congratulations Manny for Congresman, ay I mean for killing Hatton. Naawa ako dun absolutely. Parang batang nahulog sa puno. Tsk. Tsk. Kaya Hatton now you kno!

Dati akala ko english ang makapagpapadugo sa ilong ni pacman. Pero ngayon, parang call center agent kung sumagot sa mga interview. Hanep talaga. Whooo! Lalu tuloy ako nagiging proud maging pinoy.

Salamat. Congrats sa atin.

.

"If in each of my fight the FILIPINO people are united, then I will fight everyday." -Manny Pacquiao

Mike Tyson vs. Manny Pacquiao

PS. Teka mali ata 'tong nakuha kong picture ah. 'Di bale yan daw ata next fight ng ating pambansang kamao.

Eroplano

2009-05-02T01:24:00.007+08:00

Last year...

Marami akong naririnig tungkol sa'yo. Natutupad mo na daw mga pangarap mo. 'Di malayo mangyari 'yun. Naalala ko pa nga nung minsang nagawi ka dito sa amin. Sinisilipan ko ang puwit mo, dahil sa bakat na bakat mong panty. Pero 'di mo ko nakita nun, dahil nagtatago ako sa'yo. Nahihiya. Hindi kayang iharap ang mukha.

Noong nakaraang pitong buwan (October 2008). Wala akong magawa, nagfrifriendster lang. Naisipan kong isearch ang iyong pangalan. Napangiti ako. Nakita ko ang iyong account. Dali-dali kitang inadd. Nagulat ako ambilis din ng pagkaka-accept. Isa lang ibig sabihin nito. Tutok ka din sa iyong monitor.

Minessage kita. Nangamusta. Nagta-type akong parang gagong may ngiti sa mukha, nanginginig-nginig pa. Nagreply ka... "Hari ng sablay who are you? I'm sorry i'm not good in names, please help me to remember you." Matagal ang titig ko sa monitor. 'Di makakurap. Umaasang magbabago bigla ang iyong mensahe. Pambihira naman buhay 'to. Ambilis mo makalimot. Hindi mo 'ko nakilala sa pinagmamalaki kong primary photo. Nawalan ako ng gana. Hinayaan na lang kita. Maglolog-out na sana ako, pero may mensahe pa pala. Binuksan ko. Ikaw na naman... "Hari ng sablay ikaw ba yung chorva na taga chorva, anak ni chorva, pamangkin ni chorva?" Nagreply akong nanlalambot, "Oo ako nga." Nagmessage ka ulit..."Hahaha Kumusta ka na? Langya ka. Ano na balita sa'yo? Heto ym ko chat tayo ngayon dali. chorva@yahoo.com..." Bumalik ang aking ngiti.

Kumustahan. Kwento dito. Kwento doon. 'Dun ko nalaman bigatin ka na pala. Isa ka ng pina-sosing katulong sabi mo nga. International flight attendant. Humigit-kumulang walongpung libong piso kada lipad ang kapalit. Wow. Hindi na talaga kita maabot, kahit gumamit pa ko ng tungkod. At sinabi mo ding nalalagi kana sa Tita mong nasa US. Madalang na lang umuwi dito sa pinas.

Sinabi mo din may kasintahan ka, matagal na kayo at ngayon ay medyo nakakalabuan. Binigyan kita ng mga advice kuno, at sinabing... "magkakabalikan din kayo nun, konting tampuhan lang yan." Pero sa likod ng mga binitawang kong salita, ay ang puso kong naghihintay pa rin sa'yo hangga ngayon. Natapos ang ating kwentuhan sa pagpapalitan ng numero sa telepono.

Ngayon...

Lagi akong nagte-text sa'yo pag nababalitaan kong nandito ka sa pinas. Wala akong natatanggap ni isang reply. Para akong tangang sinusurprise at inaaliw ang sarili pag may natatanggap na mensahe. Lagi kong tambayan ang friendster account mo, gusto ko kasing makita anu na iyong mga napuntahan. At kung ano itsura mo sa iba't ibang anggulo. Makita ko lang ang mukha mo, wala na kong hihingin pa sa maghapon. Sabi nga ng shoutout mo, "i love the new me". No doubt. Kitang-kita naman sa iyong mga mata.

Pero nung minsang tatambay ako, nahilo ako sa kakahanap ng iyong account. Hindi kita nakita. Burado na pala. At sa tuwing maglolog-in ako sa ym, sasalubong sa kin ang iyong paglog-out.

Nagiging makulit ba ko sa'yo? O sadyang filingero lang talaga ako, kaya naiisip ang ganito. Iniisip mo siguro, pinaplano kong ibalik ang dating tayo. Nagkakamali ka. Maligaya ka na sa buhay mo, kasama ang half-pinoy half-unggo... i min half-canadian na boypren mo. Masaya ako para sa'yo.

Kasalukuyan...

Nasa pinas ka, noong nakaraang linggo pa. Ikasasal bukas ang kapatid mo. Bridesmaid ka daw, nasa invitation nabasa ko. Nakita ka na rin ng aking pinsan at pinakukumusta mo daw ako. Aaminin ko nagdulot ng konting ngiti yun sa aking pisngi.

May posibilidad na mapadpad ka dito sa amin, hindi para saken, kundi para bisitahin ang Tita at mama ko. Kaya ngayon, nakiusap muna ako sa paborito kong short na wag muna gamitin, salawal ko na minsang mapagkamalang basahan ng mama ko. Araw-araw akong bihis ngayon na parang gagong magsisimba ang walangya. Parang gagong may hawak-hawak na suklay bibili lang ng bawang sa may tindahan. Parang gagong nagpapanic pag may kumakatok sa pintuan. Parang gagong nangingisay pag naririnig ang iyong pangalan.

Parang gagong umaasa pa rin sa'yo hangga ngayon.

Born with blonde

2009-05-01T02:05:00.006+08:00

Noon...

Matalik na magkaibigan ang pareho nating Tita. Grade school pa lang, magkakilala na tayong dalawa. Kababata kung ituring. Dati pa naman maganda kana. Hindi kita masyadong type. Naks! Hahaha. Kapal. Masyado ka kasing maganda para sa akin saka wala pa kong malisya nun. 'Yun naman pala. Pero crush kita onti lang. Tinutukso-tukso tayo sa isa't isa. Nananahimik lang ako. Nanghihiram kapa nga nun ng mga gown gown sa mama ko, para sa mga pageant chorva na iyong sinasalihan. Nanumbat. Hahaha.

Medyo matagal kitang hindi nakita nun. Nauso ang cellfone. Tinext mo ko hindi ka nagpakilala kung sino ka talaga. Dinescribe mo sarili mo na chinita, matangkad, maputi. Pinatulan kita. Naging mag-textmate tayo. Araw-araw. Gabi-gabi. Kinikilig-kilig. Hindi pa tayo nagkikita naging tayo na, lingid sa kaalaman kong ikaw pala yan. Lumipas ang ilang araw namatay lolo ko. Sa burol binulungan ako ng aking tita, ikaw pala ang kasintahan ko sa cellphone. Isang linggo kitang hindi nirereplayan. Ilan pang mga text at di na rin kita natiis. Humingi ka ng tawad at sinabing magsimula tayo ulit. Naks. This time sinabi mong seryosohan na. 17 yirs old ako, 16 kapa lang may nalalaman ka ng seryosohan chorva.

Nagkita tayo. Nahihiya akong lapitan ka. Mahiyain ako, kabaliktaran mong malakas ang loob. Tinititigan kita. This time may malisya na. Hehehe onti lang. Walang nagbago sa'yo. Nandun pa rin ang inborn-blonde sa buhok mo.

Naging normal na ang lahat. Tuwing nakakapuslit ako ng gabi dito sa bahay, diretso ako mall para sunduin ka sa pinagtatrabuhan mong fastfood chain. Lalu mo kong napapabilib pag nagkukwentuhan tayo, lalu na sa iyong kasipagan. Napagsasabay mo ang pag-aaral sa pagtatrabaho. Baliktad talaga tayo, masipag at madiskarte ka, tamad ako. Kaya kahit puro kalyo ang kamay mo, mahigpit kong hawak-hawak.

Hindi nagtagal ang ating love story. Sa 'di malamang kadahilanan, bigla tayong nagkalabuan. Nagkahiwalay tayo.

Ngayon...

Emily

2009-04-30T00:33:00.018+08:00

Now I'm screaming, I'm shouting, I can't hear a thing...
.

My eyes burn and blister, I can't feel the pain...

I don't know why I'm here...

Madeline of Paraluman

Soundtrip. Walang Magawa.

Kandot

2009-04-28T20:33:00.012+08:00

Tama ang nakikita mong title. Hindi ako nagkakamali sa spelling. At lalung hindi pa malabo ang mga mata mo. Tama. KANDOT.

Kandot is a kapampangan word. Sa tagalog kurot. Sa english pinch.

Madalas gawin pag may gustong tikman na pagkain.
Example
Pare: Mare mukhang masarap 'yang pinya mo ah. Pakandot naman.

Madalas din gawin pag na-cucute-tan sa isang tao.
Example
Pare: Mare dalaga na inaanak ko, ang cute naman. Pakandot nga.

Ginagawa din pag naghaharutan.
Example
Mare: Pare nakakatuwa yung mga anak natin, nagkakandutan.
Pare: Onga, naiinggit tuloy ako.

Ginagawa ding parusa sa laro.
Example
Juan: Pedro kandutin mo na sa puwit si Maria, talo siya.
Pedro: Maria ihanda mo na puwit mo kakandutin ko na yan.
Maria: 'Wag masyado masakit ha.

Ginagawa din ng guro bilang parusa sa estudyanteng parang sirena ng ambulansya ang bunganga.
Example
Teacher: Isa pa at makakandot kana sa singit sa 'kin.

Ilan lamang 'yan ang gamit ng salitang kandot sa kapampangan o kurot sa tagalog.

Alam ko ang mga konserbatibo nagtaasan ng kilay. At ang mga malilibog nagtaasan ng... alam mo na 'yun.

Kung sa karamihan mahalay ang salitang ito, sa aming mga kapampangan normal lang ito.

Nakagawa ako ng entry na ganito dahil sa pag-iiwan ko ng mensahe kagabi sa chatbox ni Crisiboy ng Jologs na Yuppie. Nakalimutan ko kapampangan nga pala ang kandot at hindi tagalog. Hahaha. Natawa ako sa aking sarili. It only means, I'm proud to be a Kapampangan. Dahil buhay na buhay ang lenggawahe namin sa isipan ko, at isinishare sa inyo.

PS. Wag sana bigyan ng malisya. Wag mag-isip ng kung anu-anong kamunduhan. Hahaha. Sensya na, natatawa lang ako.

Eight chorva

2009-04-26T23:59:00.000+08:00

Opo. Na-tag din ako. Hahaha. Natatawa ako. Ano ba 'tong ginagawa ko. Sige na nga. Wala ng paligoy-ligoy pa.

8 things i'm looking forward to:
1) allowance ng mama ko galing kay erpats
2) laban ni pacman
3) kapitan sino
4) bagong soap opera namin ni bea alonzo
5) bagong movie namin ni sarah geronimo
6) bagong commercial ko ng biogesic, ingat!
7) bagong billboard ko sa malls
8) bagong cover-boy ng magazine

8 things i did yesterday:
1) shot
2) yosi
3) magic sing >> mrpatok 'n frens,hehe
4) nagshooting ng bagong soap opera wid bea
5) isiningit ang shooting ng bago naming movie ni sarah
6) isiningit pa din ang commercial ng biogesic, ingat!
7) nagpapicture para sa billboard
8) nagpapicture pa din para sa bagong magazine

8 things i wish i could do:
1) magtrabaho
2) magbagong buhay >> iwas alak yosi tambay
3) play drums >> rakenrol
4) sexy roles
5) maraming project
6) maraming tv ads
7) maraming billboards
8) maraming movie

8 shows i watch:
1) Wowowee
2) Eat bulaga
3) MTB (magandang tanghali bayan)
4) 'Sang linggo na po sila
5) SST (salo salo together)
6) Kwarta o kahon
7) Lunch date
8) Student Canteen

Hahaha. May naka-relate. Tanda na natin.

PS. Hindi ko po idolo si JohnLloyd. Isa lang sa mga kacornihan ko yun.

Isang bagsakan

2009-04-25T14:29:00.014+08:00

Isang mabilis at matinding bagsakan lang po ito.

Unahin ko na ito...

Ang aking tambayan at naging tambayan na din ng iilan (3 ata noh). Ang aking simpleng buhay na naibahagi sa inyo ay nominado sa Filipino Blog of the Week (Week 158) ng The Composed Gentleman. Ang ma-nominate sa isang patimpalak, maliit man o malaki, ay isang karangalan para sa akin dahil akalain mo 'yun may nakaka-appreciate pala sa mga ginagawa mo. Hehe. Salamat Gentleman.

Hindi ko po kayo pinipilit bumoto, pero ang hindi bumoto magkaka-pimples sa puwit. Kayo din, hhhmm. Biro lang. :)

Nung una ginawa ko po tong blog na ito para lamang maisalaysay ang mga nangyaya... Tama na humahaba na. Basta vote wisely. Naks! Click here to vote. Maraming salamat. I owe you one. ;)

Pangalawa...

Isang award na naman ang naibahagi sa akin. Ito ang "The Vespa Friendship Award". Sigurado kayo? Wala ng bawian ha? Hehe. Binigay po ito ng aking kapwa sablay na sina: Pope ng Palipasan, Rhodey ng Kape at Yosi, at Pin(k)oy ng Pin(k)oy. Salamat kaibigan. Salamat Vespa. Mabuhay kayo!

Hindi ko po ito sinasarili at ibabahagi din sa inyo. Medyo nagmamadali lang tayo ngayon dahil isang bagsakan lang ito. Maraming salamat ulit. Sana marami pa. Hehe.

At pang-huli...

Binulabog po ako ni LordCM ng Dungeon LordCM para sa isang mahalagang bagay. Hehe biro lang. Salamat sa tiwala Lord.

Binibigay ko po ang aking suporta sa PEBA para sa isang event tungkol sa... sa... para san na kasi ito? wait titignan ko lang ulit... Ayun para sa Export. Ha?! Ano?! Ay sori sori Expat/OFW po pala, isang parangal ang ibibigay sa makakapagsulat ng napakaganda, inspirational, in someways touches one's life, na may temang Filipinos Abroad - Hope of the Nation, Gift to the World.

Naging interesado ako sa event na ito dahil ang aking erpats at iba pang mga kamag-anak ay nasa ibang bansa. Nagpapakahirap. Nagpapakasakit. Kaya gayun na lamang ang... Naku ayan nanaman. Tama na. Tama na.

Salamat po sa inyong lahat. Sa tiwala. Sa suporta. Mabuhay kayo kaibigan. Katok lang kayo. Welcome na welcome po kayo sa tambayan ko, sa buhay ko.

Yosi break

2009-04-23T16:31:00.025+08:00

Teka yosi muna. Tsiktsik. Iiissstt. Hooooh...

Maraming ideya. Maraming gustong sabihin. Mahirap magkwento. Mahirap simulan at tapusin. Type-delete. Type-delete. Ayoko namang pilitin at palipitin ang utak ko. Baka sumabog. Nakakahiya sa mga kapitbahay. Wala na ngang laman nageeskandalo pa. Itutulog ko na lang sana, kaso baka paggising ko wala na namang jollibee...

Nung bata pa ako. Bata pa rin naman hangga ngayon. Lagi sabi sa 'kin ng erpats ko tuwing hapon... Nak tulog ka muna ng lumaki ka. At paggising mo magmemerienda tayo ng... Siyempre sasagot ako... Jayibi! Kahit akong taya sa taguan. Hahayaan ko na lang mga kalaro kong nakatago at basta na lamang iiwanan. Magsawa kayo sa kakatago. Wala pang limang minuto malalim na pagtulog ko.

Jollibee. Jollibee. Jollibee. Dala-dala sa aking panaginip. Gigising akong nakanganga. At magtatanong... San na po 'yung jayibi?... Naku sayang anak hindi ka kasi agad gumising oras na sarado na. Bukas na lang ha? Sasagut ng pabalang... Hindi na ako matutulog. Stupid question comes with stupid answer. Nagtanong pa kasi ako.

Iiissstt. Hooooh...

Bata kasi kaya madaling maniwala. Mabilis kumapit sa pangako. Simula nun nagtutulog-tulugan na lang ang ginagawa ko. Pero madalas nakakatulog 'din ako ng tuluyan. Hehe.

Ngayon meron pa din talagang mga taong bibilog-bilugin ang ulo mo. Kikiskisin ng kikiskisin. Gagawin at gagawin ka nilang bata para lamang mapagbigyan ang kanilang kagustuhan. At heto ka namang tatanga-tanga para lang wala kang mapahiya, magpapauto ka. It's ok to return a favor. Pero sana nasa oras at katwiran. Kung malaki utang na loob mo, magbayad ka sa tamang panahon. Kadalasan ang inutangan nahihiyang maningil.

Iiissst. Hooooh...

Tulad ng sabi ko sa pambungad. Hirap simulan at tapusin. Kaya ngayon kumakapa ako ng salita. Heto na lang kaha at lighter. Yosi break muna tayo.

Iiissstt. Hooooh...

Frustation is starting to kill me

2009-04-22T22:32:00.009+08:00

Walang magawa. Naiinip. Nababagot. Nakatingala. Nakasimangot. Nakatulala. Naghihintay. Nalulungkot. Nagmamaktol. Nayayamot. Naiinis. Naaasar. Nabibwisit. Tuliro. Desperado. Nahuhumaling. 'Di mapakali. Naguguluhan. Nagtataka. Nagtatanong. Nababanas. Nakakagigil. Lugmok.

Nararamdaman ko ngayon.

Frustration - Nakakabaliw - Nakamamatay

Adik sa blog award

2009-04-21T23:01:00.014+08:00

Kasalukuyan po akong nagdodownload ng scandal nung binigay sa akin 'to ni Jenskee(baligtad ang pangalan, hirap itype). Blogger addict award. Tama po 'yun dahil wiwi lang ang pahinga ko pag nagb-blog. Minsan ako'y nauubusan ng ulam dahil dito. Maraming salamat Jen. Wala ng bawian. Hehehe.

Pagkareceive ko po nito na-cancel ko pagdodownload ko. Nataranta ako. First time ko kasi makareceive ng award sa blog. Salamat ulit. Apir!

Dota in life

2009-04-20T00:26:00.007+08:00

Kung hindi niyo po natatanong... Sino kausap mo? Sila. Wala silang pakelam sa'yo. Alam ko iseshare ko lang 'to. Bahala ka gagu!

Huwag niyo po siyang pansinin. Isa din ako sa mga bumubuhay sa mga computer shop dati. Wala naman nakikinig. Nagbubukas at nagsasara sa mga ito. Dota magdamagan. Magdamagan mo mukha mo. Natuto ako nito 2006 pa. Pero ngayon tinigilan ko na. Sino niloloko mo? Teka lang po may sasakalin lang ako. yweehkh*&^%$#@!<>?!.

Marami ako natutunan sa larong ito. At nagagamit sa pang-araw-araw na pamumuhay. Kung marunong kang mag-dota maiintindihan mo sinasabi ko. Heto ang iilan...

Farming - farm lang ng farm. Pati barya ng mama ko finafarm ko.
Deny - pagtinanong ako ng mama ko sino kumuha ng barya niya. Magdedeny ako.
Gumamit ng Empty bottle - ngayon hindi na empty. Full bottle of redhorse.
Wind walk - pagtumatakas ako sa bahay papunta sa napakahabang tagayan.
Ninja moves - pag-umiiwas sa napakahabang tagayan.
Mag-back door - daan ako sa likod ng bahay pagkagaling sa napakahabang tagayan.
Magshare ng crow - paminsan-minsan sineshare ko bird ko. Paminsan-minsan lang naman.
Creeps pulling - magpapansin. Echepwera kasi ako.
Tango of Essifation - lumamon ng lumamon. Palamunin. Pabigat.
Sleep - matulog ng matulog. Tamad.
Stun - tumunganga. Tumambay maghapon.

At marami pang-iba.
Wala na kong maisip eh. Hehe. Tanga ka kaya! Buhay ka pa bwisit ka!

PS. Almost 2 months na kong 'di nakapaglalaro. Busy sa blog.

Bon voyage

2009-04-17T23:33:00.012+08:00

Isa sa mga tinuturing kong matalik na kaibigan ay kaaalis lang nung wednesday patungong Singapore. 'Wag natin itago ang kanyang pangalan. Tawit ang tawag sa kanya. Umalis siya dito sa Pinas para makipagsapalaran sa ibang bansa. Bitbit ang pangarap, tapang at lakas ng loob para hanapin ang kapalaran at swerte sa ibang bayan.

Lagi niyang hinanakit... "walang asenso dito sa pinas paps". Mahirap man tanggapin pero sang ayon ako sa sabi niya. Yan ang realidad. Ang mayayaman lalong yumayaman, ang mahihirap lalong naghihirap.

Kaya 'di maiwasan marami sa ating mga kababayan, minabuti pang pagsilbihan ang ibang lahi kesa kapwa Pilipino. Katulad ng erpats ko. Saludo ako sa kanila. Four thumbs up! Ang pinoy walang kasing husay sa diskarte. Hindi marunong umaasa sa iba.

Kung ako po ang tatanungin mas gugustuhin ko magstay dito sa pinas. There's no place like home ika nga. Kahit magulo. Maingay. Makalat. Masaya naman. Pero kung may mga pagkakataong nagtutulak sa akin para mangibang bayan, kaya kong iwan ang Pilipinas. Mahirap pero kung kinakailangan.

Marami sa atin naiipit lang sa ganitong sitwasyon. Base na rin sa estado ng pamumuhay. Sino ba naman ang gustong mawalay sa kanyang mga mahal sa buhay.

Tawit ingat ka na lang diyan. Kaya mo yan paps. Ikaw pa. Pinoy ka.

Pulis Patola

2009-04-17T19:24:00.003+08:00

Hay... Hirap magkomento. Nuod na lang kayo.

Failon Etong case.

Eye-to-eye Contact

2009-04-16T22:01:00.010+08:00

Kagabi. Papunta ako sa isang kaibigan para maglasheng. Nakasakay ako ng dyip. Pagod ang mga itsura ng mga pasahero, katatapos lang sigurong maghanap-buhay. Hapong-hapo. Pinoy nga naman, masisipag talaga.

Sa kaka-observe ko 'di ko agad napansin 'tong nasa harapan ko. Nursing student. Mestisa. Maliit ang mukha. May laman ang katawan. Bebot paps. Hindi bagay sa kanya ang magcomute. Galing siguro ng duty.

Hindi na ako nagpacute pa. O nagtangkang makipagkilala. Alam kong ang isang hamak na katulad ko ay walang namang mapapala sa mala-dyosang kagandahang katulad niya. Totoo 'yun. Self-pity?! Ewan ko sa'yo. Anong pinagsasabi ko. Pero totoo nga 'yon.

Tutal mahaba pa naman ang biyahe. Naisipan ko na lang umidlip kahit ilang minutes lang. Para na rin makondisyon sarili ko sa mahaba-habang lashengan nag-aabang sa akin.

Umidlip ako. -.- ZZzzZZ....

Nagising na lang ako dahil sa barumbadong pagmamaneho ni Manong driver.

Barumbadong manong driver: TangNamo! Ayusin mo magmaneho!
TangNgdriver: Gagu!
Only in da Pilifins.

Balik tayo.
Saktong pagmulat ko. Nakatitig sa akin ang katapat kong estudyante. Oo paps. Pinagmamasdan niya ako matulog. Kaagad siyang lumihis ng tingin, na tila ba nahiya bigla. Umikot-ikot ang mata. Minsan napapatingin ulit sa akin. Ako naman ay naconscious 'din. Nag-isip. Bakit kaya ako tinititigan nito? Agad kong inayos ang aking sarili. Nagpunas ng mukha baka merong tumutulo o lumalabas na 'di kanais-nais. Dyahe. Yuck.

Pag may sumasakay na pasahero, sabay daan mata niya sa akin. Maraming beses naulit 'yon. Naisipan kong makipag eye-to-eye contact once na tumingin siya uli. Marami ng nangungulit sa aking isipan. Jackpot 'to, jackpot 'to.

Magaling kaya ito mag-alaga? Nars eh.
Gagamutin niya kaya ang puso kong sablay? Sana.
Marunong 'din kaya siya magpaligo? Haha. Ginawang caregiver.
Malambot siguro kamay nito. Sarap.

Hindi ko na makayanan. Sayang ito. Kumikilig-kilig pa nga ako.

"Bro ito lang. Bigay mo lang sa akin ito hindi na 'ko maglalasheng at mangungupit sa mama ko."

Pero parang ayaw ako pagbigyan ng pagkakataon. Pumupuno ang sasakyan at nauusog siya papalayo sa harap ko. Maingay ang dyip. Nakakahiya naman sumigaw, baka mapagkamalan pa akong holdaper. Bumibilis ang takbo. Kasabay na pagbilis ng tibok ng aking puso. Malapit na rin ako bumaba...

"Manong sa tabi lang..." sigaw ko.

Napalingon siya sa akin. Nakakatitig hanggang sa pagbaba ko. Naghintay ako baka bigla siyang bumaba.

Walang bumaba.

Youngstar

2009-04-14T20:10:00.014+08:00

Nagsulputan ngayon na parang kabute ang mga bagong aktor at aktres sa mundo ng showbiz. Mga youngstar ika nga. Dahil na rin sa tulong ng ibat-ibang reality show sa kabi-kabilang istasyon. Mga bagong kakikiligan ng bayan, mga bagong heartthrobs at patweetums, mga bagong love teams. At ang mga bagong ito? Maluluma din. Malalaos din. 'Yun ang totoo.

Nuong dekada-90, kabataan ko. Ilan sa mga youngstar na natatandaan ko noon na hangga ngayon ay nasa showbiz pa ay sina Claudine, Jolina, Paolo Contis blah blah blah...

Naalala ko bigla 'yung Ang TV. Owws? Naalala mo rin.

"4:30 na! Ang TV na!
doowadee beedeedeedumbeedeedoo..."

Esmyusskee...
-Your esmyuss.

Ah lola san ho ba papunta itong daan na 'to?
- Eh hindi ko alam apo sa tagal ko na dito di ko pa nakitang umandar yan.
Ngek!!!

Goin' bulilit ngayon. Ang TV noon. Swerti tayo naabutan natin 'yun. Isa sa mga pinagkaka-abalahan at inaabangan natin dati. Hindi tulad ng mga kabataan ngayon (hindi ko naman po nilalahat) dota ang inaatupag. Laging lagpak ang grado sa eskwelahan. Alak. Gimik. Magti-teenager pa nga lang marunong ng manigarilyo. Minsan tirador ng de-lata sa may tindahan. Ang iba naman may hawak hawak...

Teka. Teka lang. Nalilihis ata ako...

Saan na ba kasi tayo? Ay ayun. Onga pla... ang gusto lang sana malaman, saan na yung mga dating youngstar na naging part din ng Ang TV? Ilan kasi sa kanila 'di ko na nakikita.
Tulad nila...

Marc Solis - 'yung kulot na lubog ang mata.
Kristopher Peralta - may langaw sa pisngi. Sidekick ni Patrick Garcia.
Luigi Alvarez - parang labanos. Utol ni Gio Alvarez.
Alfred - matabang batang malaki ang tiyan.
Stefano Morri - may maliit siyang dimple na medyo mahaba ang baba.

Tsaka ibang mga bebot tulad nina Paula Peralejo, Anna Larucea, Erika Fife at marami pang iba. Ilan lang sila sa mga hindi na nagpatuloy sa career.

Maaring isa ka pala sa mga fans nila. Malay natin bumalik sila bigla. Ang saya mo di ba?!

Comments/Testimonials

2009-04-14T00:15:00.010+08:00

Malalim na gabi. Tutok pa rin ako sa monitor. Walang magawa. Nagpapaantok lang.

Nagfocus ako sa pagffriendster. Nagbasa-basa ng mga comments/testi. Siyempre testimonial ng mga bebot sa mundo ng friendster. May napansin lang ako, madalas pa lang magcomment sa mga chx na 'to mga lalaki. Ilan sa mga nakita ko...

Elow po, ur so0o pretty my i hav ur no. pls.....muwah...

Nice pix... ur gorjus...do u hav a bf?mwaaah...

Hi tnx 4 d add...tke cre olweiz... mwhaaaa...

Aaminin ko ginawa ko din mga 'to dati, pati nga pag-memessage. Pero walang mwhaaa sa dulo. Ano ba naman 'yun. Bat may kiss pa kasi? Para ba malaman nilang sweet kayo? Hahaha! Sensya na. Nakakatawa lang talaga mga pre. Keep it up!

PS. Walang nagbigay ng no. sa mga hiningan ko. Keber.

Dugo

2009-04-13T23:12:00.004+08:00

Ayon sa mga babae, nakairita daw pag dinaratnan sila ng kanilang buwanang dalaw. Laging mainit ang ulo, masungit, may tantrums. Nakakainis ang ganitong sitwasyon. Pero para sa aming mga lalaki (hindi pa handa sa biglaang malakin responsibilidad) naku, isang napakagandang balita na meron mens ang iyong kasintahan.

Kung silang mga babae ay inis na inis dahil hindi sila kumportable, na para bang naalibadbaran ang pakiramdam. Kami naman ay abot tenga ang ngiti.

Delayed nga lang ng 2 days ay parang guguho na ang mundo mo. Balisa ka. Hindi mo alam kung anong gagawin mo. Kung anong sasabihin mo... sa mga magulang mo, sa magulang ng pwedi mong mabuntis, o maging sa totoo mong asawa.

Para maiwasan ang ganitong pagkabahala. Practice safe sex. Use condom. Or mas maganda magsarili ka na lang.

Ampon

2009-04-11T23:24:00.006+08:00

Paano kung natuklasan mong hindi ka pala tunay na anak? Anong gagawin mo? Sasama ba loob mo? Siguro. Magwawala ka ba? Manununtok. Magiging adik-adik. Keber lang. Suicide? Grabe naman 'yun.

Unang tanong na papasaok sa'yo.
"Saan ang tunay kong mga magulang?"
Pangalawang tanong.
"Bakit nila ako pina-ampon?"
Pangatlong tanong.
"Bakit nila ako pina-ampon?"
Pang-apat na tanong.
"Bakit nila ako pina-ampon?"
Panglimang tanong.
"Bakit nga ba?"

Pangunahing depensa ng totoo mong mga magulang...
"Gusto lang kitang magkaroon ng magandang kinabukasan anak..."
At ang isasagot mo...
"'Wag mo ako tawaging anak. Hindi kita ina. Iniluwal mo lang ako! Hmmp!"
Naks! Pangdramarama sa hapon. Pang-AM radio.

Marahil may malalim na dahilan ang isang tao kung bakit nagawa niya ang ganun.
Hindi ko din masisisi ang isang anak sa kanyang naging emosyon.
Hindi ako si Bro para husgahan kung sino tama o mali.

Ang 'di ko lang maintindihan. Bakit ang regalong ipinagkaloob sa'yo ng Diyos ay nakuha mong ipamigay? Iba pa rin kasi magmahal ang tunay na ina't ama.

Naniniwala din ako. Kahit gaano kahirap ang buhay, mabubuhay at mabubuhay pa rin naman tayo kahit papaano.

Tanong mo...
"What if sina Angelina Jolie at Brad Pitt, okaya si Madonna, ang aampon sa anak mo. Papayag ka ba?"
Sagot ko...
"Pag-iisipan ko."

Hahaha! Langya. Lokohan na 'to.

Tinatamad ako

2009-04-10T21:51:00.004+08:00

Magbubuhat sana ako ng krus kaso tinatamad ako. Magpipenitensiya sana ako kaso tinatamad ako. Magsisimba sana ako kaso tinatamad ako. Magdadasal sana ako kaso tinatamad ako. Magvivicita iglesia sana ako kagabi kaso tinamad na ako.

Lord tulungan niyo naman po ako...

Anak tinatamad ata ako...

...Sige ibaba mo bubuhatin ko.

Peace be with you

2009-04-09T20:00:00.002+08:00

Bakit sa misa, pag part na ng peace be with you, may naghahalikan. Maliwanag naman pagkakarinig ko PEACE at hindi KISS. Ano kaya yon.

Oo nga inggit lang ako. Eh ano ngayon.

Computer Shop

2009-04-08T23:18:00.004+08:00

Pinadalhan ako ng laptop ng Tita Lai ko galing Tate. Bitbit ng Lola Au ko paguwi niya dito pinas. Nice nice. Thanks thanks. Binili daw niya dun naka-sale $700. Ayos. Ito gamit ko ngayon. Simula nung dumating 'to. May ugali akong natututunan...

May desktop din ako. Matagal na. Matanda na specs. Bigay naman ng tatay ko nung magcocollege pa lang ako. Ayon echepwera na lang.

Gusto ko makiuso kaya pinalagyan ko 'to ng internet.

Heto ang kwento...

Madalas tumambay dito sa bahay mga kaibigan ng kapatid ko. Ayos ako sa kanila. Ayos din sila sa 'kin. Nakakalaro ko sila ng dota dati kaya naging kuya kuya na din nila ako.

Hindi kumpleto ang paglalaro ng dota pag walang kwentuhan pagkatapos ng maghapong laro. Kaya may mga pagkakataong dito na din sila sa bahay natutulog. Anong oras na pero masigla pa kwentuhan nila. Ok lang sana ang ganun.

Ang ayoko ko lang, katukin ba naman nila akong madaling araw para lang makahiram ng laptop. Pambihira naman oh. Nung una pinagbigyan ko sila. Ayoko naman mapahiya kapatid ko. Pero nung pangalawa, pangatlong beses. Tama na. Ok lang na magbiro ka na sa 'kin pag bagong gising. 'Wag mo lang akong bibitinin sa aking malalim na panaginip.

Dahil nga sa madalas sila dito sa bahay. Madalas din nila ako maabutan naka online. Kahit may ginagawa ako, simpleng pakiusap lang nila na maki-log in sa mga fuck*n friendster nila, hihinto ako sa ginagawa ko. Makikilog-in na nga, magsosounds pa. Hindi kaya nila napag-aralan ang salitang istorbo?! Sa kakabasa ata nila ng kanilang mga comments nakalimutan na nila ang kanilang pakiusap. Ngayon ako itong tangang nakikiusap. Ok lang sana kung paminsan-minsan lang. Pero hindi eh. Araw-araw na nga silang andun sa suki nilang computer shop. Nagdodota at nagdodota lang. Sa maghapon nilang paglalaro, bakit hindi nila doon isingit ang pagffriendster at pakikinig ng mga emo emo tugtog.

Hindi ako maramot. Pero kung may mga taong ganito na nagpupumilit magturo sa akin paano maging maramot, madali akong matututo. Ang sa akin lamang konting respeto. HINDI COMPUTER SHOP ITONG AKING KWARTO!

Sakit ngayong tag-init

2009-04-07T22:12:00.004+08:00

Hay... Bigat ng aking pakiramdam. Sinisipon. Masakit ang ulo. Nanlalambot. 'Wag naman sanang mauwi sa anumang sikat na sakit ngayong tag-init. Sana simpleng sipon lang. Sana bukas wala na. Naka tatlong inum na nga ako ng gamot.

Siguro nga. Tama ka. Saan kaya makakabili nung Kisspirin tsaka Yakapsule na 'yon?
Nawawala 'yung reseta ko eh.

Pabasa

2009-04-06T15:45:00.012+08:00

Nabalitaan ko minsan sa telebisyon. Ang nakalakihan nating pagbabasa ng pasyon, ngayon ay may rap version na din. Anong malaking kalokohan ito?! Pasyon may version. Hahaha! Nakakatuwa lang talagang isipin. Malaki talaga naging impluwensya ni Francis M. sa ating mga Pilipino. Lalo na sa mga kabataan.

Sa aking opinyon, kung nasa puso naman ng mambabasa ang kanyang mga binibigkas, ayos lang siguro kahit anong tono pa nito.

"Yow... Ng mapako sa krus si Kristo, yes yes yo!
Malaki ang kanyang sakripisyo, yow...
Break it down!..."

Happy Holy Week!

Birthday/Deathday

2009-04-04T08:00:00.002+08:00

"Three in one plus one, hapi kaarawan
three in one plus one, hapi hapi hapi kaarawan"

Ay ang corny!! Amp!!

Bertday ng Lola Au ko ngayon. Di ko alam kung ilan taon na siya, late 50's na ata or 60+. Di ako sure, wala akongkwentang apo eh. Pero ang sigurado ko malakas pa siya.

This exact date 7 years ago. Araw ng kapanganakan ng lola ko, ay siya rin araw ng kamatayan ng Ingkong Greg ko. Napakaraming date para malagutan ng hininga, ba't nataon pa sa kaarawan ng asawa niya.

Kung ikaw nasa katayuan ko, paano mo babatiin ang lola mo sa napaka-halagang araw niya?

"Malungkot na kaarawan? Maligayang burol? Condolence sa iyong bertday?"

Hirap di ba? Mahirap magdiwang kapag nagdadalamhati. Minsan hindi maiwasang maglaro sa isipan ko...

"Tinadhana nga bang isilang ang lola ko para mamatay ang lolo ko?"

Look at my lola, very pretty.

PS. Love you both!
PS. Ulit. Bukas erpats ko naman may kaarawan.

Gising Ka Pa?

2009-04-03T23:48:00.003+08:00

Madalas kong maranasan 'to, hindi makatulog. Oops! teka muna teka lang... araw-araw naman akong in-love eh. Buset! Ba't pa kasi nauso ang matulog, sayang ang oras. Pagod na katawan ko, gusto ko ng managinip at iwanan ang totoong mundo. Pero gising na gising pa rin ang utak ko. Maliwanag pa din ang monitor sa harap ko. Malikot pa din ang himahinasyon ko. Sige nga try mong ulit-ulitin ang salitang "Himahinasyon"...Ano!?!Huh?! himahiminasyon? himamasyon?! Gulo mo ah...

"Natatandaan mo ba kagabi? Apat na oras tayong nagbabad sa telepono, O inabutan na tayo ng umaga nun. Ngunit bakit ngayon, malamig ka bigla. Magdamag na sa tabi mo, wala man lang Hello! Hello! Hello!" -Telepono by Sugarfree

Pinakawalan ko lang, ang kulit sa isip ko eh. Last song syndrome. Madalas ko kasi mapakinggan.
Swimming daw kami bukas, overnight! Ang lapit-lapit lang overnight pa?! I believe 10-15 kms. lang ang layo. Wala naman ako mareklamo eh trip ng matatanda. Oo matatanda, mga Tita, lola ko mga kasama ko. Mag-eenjoy lang ako dun kung may alak, yosi, videoke, at siyempre mas ok kung may makikilalang bebot. Pwede na saken kamukha ni Roxanne Guinoo. Pwede na rin yung kanyang katawan.

Wait lang, papakawalan ko ulit...

"Natatandaan mo ba kagabi? Apat na oras tayong nagbabad sa telepono, O inabutan na tayo ng umaga nun. Ngunit bakit ngayon, malamig ka bigla. Magdamag na sa tabi mo, wala man lang Hello! Hello! Hello!" -Telepono by Sugarfree

Buset na kantang 'to ah. Iniistorbo ginagawa ko.
Sige na. Nawalan na 'ko ng gana. Ihahanda ko na lang swiming trunks ko.

"Hello! Hello! Hello! Whoohuhu..."

Pinagbiyak na bunga

2009-04-03T10:21:00.008+08:00

Isinama ako dati ng boss ko sa La Union. Maganda pala dun. Bibisitahin daw namin gf niya, kaarawan kasi ng pinsan. Pagkakita sa akin ng mga Tita at pinsan ng gf niya. Nagulat sila. Nagulat din ako. May pinakita silang picture. Hindi ko maikakaila. Kamukha ko nasa larawan. Pinsan din pala nila.

Sinasabi ko na nga ba may ginawang kalokohan tatay ko.

Welcome sign ng La Union (Hindi kami mga yan)

PS. Akala ko pa naman kaya nila ako tinitignan dahil... WALA!

Mga Nagbabagang Problema

2009-04-03T01:03:00.004+08:00

"Dahil hindi natutulog ang balita, nakatutok kami 24 Oras!"
Kung kapuso ka heto maririnig mong slogan ng GMA News.
"Sa ulo ng mga nagbabagang balita!"
Kung kapamilya ka naman.

Mga balitang mainit-init pa. Balitang nahagip sa iba't-ibang panig ng Pilipinas maging sa buong mundo. At pustahan man tayo laman ng balitang ito ay tungkol sa pulitika, aksidente, kidnaping at showbiz.

Madalas na inaabangan kong segment ay yung Showbiz news. Dahil karaniwang pinapakita dito ay mga sexy pictorial ng iba't-ibang personalidad (pasimple kapa dyan kahit naman ikaw eh!). Mga hiwalayan ng mga loveteams (Viki Belo at Hayden Kho; Kimerald). Mga buntisan sa mga youngstar(dahil sa napakaagang pangangati). Mga demandahan (dahil sa kayabangan at popularidad). Ilan lang ang mga ito sa magulong buhay ng showbiz. Alam ko ang mga ito dahil may dugo akong artista, ka look-alike ko daw si John Lloyd Cruz. DAW ha! Ahihi!

Pero merong magulong buhay ang hihigit pa sa mga artista; mga Politiko. Dahil sa sobrang gulo ng mga buhay nila ayoko ng makigulo pa at talakayin ang mga bagay na ito.

Isa lang naman ang napuna ko sa mga balitang ine-ere gabi-gabi. Malaking porsyento laman ng balita ay problema. Maraming away, di-pagkakaintindihan, problema sa salapi at kapangyarihan. Marami ang gustong maging headline ng balita, madaming pumapapel at gumagawa ng issue. Sandamukal na nga ang pasanin ng ating bayan, pero marami pa din sumisingit at gustong masama sa picture taking, na mababasa mo sa mga dyaryo kinabukasan.

Bunggo dito, bunggo doon. Lipad dito, landing doon. Mga walang disiplina, katigasan ng ulo, at minsa'y katangahan na rin kung bakit maraming taong binabali sariling buto.

BRroom brooom.... Ppitttt...pippiiittttt.... BLLaaaaggaag!!!!

Minsan mapapa-iling ka na lang sa mga nababalitaan mo, Mga Nagbabagang Problema.
Naniniwala ako darating ang araw (sana) puro gudnews naman lumabas sa TV, radyo at dyaryo. Oo sige na nga agree ako, mukhang malabo noh?!

Pero kung mapapansin mo, sa kasalukuyang estado ng bansa, sa mga krisis na dumadaan; nakukuha pang mabuhay ng tao. Ang tao ngang nabangga ang kanyang motorsiklo, una ang labi niya, e nakuha pang ngumiti. Kung sa bagay, magiging malaking problema lang ang problema kung pro-problemahin mo. Hindi ka normal kung wala kang problema. Basta enjoy life paps.

Calendar method

2009-04-02T23:55:00.003+08:00

Tinanong ako minsan nung kumpare ko. Paano daw ba talaga 'yung calendar method. Honestly, hindi ko rin alam. Ang alam ko lang dati, safe magsex 7 days before and 7 days after ng menstrual period. May iba naman nagsasabi 10 days after but not before. May iba din nagsasabi nasa menstrual cycle ng babae 'yon. Magulo. It's a girl thing siguro kaya ganun.

Kanina naisipan kong iresearch ang bagay na 'to. Dagdag kaalaman na din. Marami ako nabuksang site. Hindi ko lang makakalimutan ito. Naghahanap din kasi ng kasagutan...

Riza: Calendar Method: Is it reliable or safe to prevent unwanted pregnancy?

Madami sumagot.

Clarisse: The flaw in the method you are doing is that not every woman ovulates...blah blah blah...

Jenny: I never got pregnant using this method. I have been married...blah blah blah....

Abigael: It is not 100% effective, this is a safer way to reduce the likelihood of...blah blah blah...

Maria: You need to keep a record of the length of each menstrual cycle in order...blah blah blah...

David: YES!!!! Everyday is safe! Promise!

Kung malibog ka nga naman talaga oh.

Ang may pakana

2009-04-02T22:00:00.003+08:00

Ginawa ko po 'tong blog na 'to, hindi para magpatawa o baguhin ang pananaw niyo. Gusto ko lang ishare ang aking mga naiisip, nararamdaman at nararanasan. Kung nacornihan ka, salamat. Pareho tayo walang halong biro. Pero kung nakaapreciate ka, maraming salamat.

Tatanggapin ko po ng maluwag sa puso ano man maging puna mo. Pero kung makikipag-away ka lang. 'Wag mo ito gawing kanto o likod ng eskwelahan. Kahit grade 4 lang natapos mo, may pinag-aralan ka na man siguro kahit papano. Humanap ka ng papatol sa'yo, kapareho mong bobo.

Hindi ako mahilig magbasa. Kung tsumismis siguro o makialam sa buhay ng ibang tao, pwedi pa. Sa ganitong paraan kasi, nalalaman ko maigi kung sino talaga ako. Sinong kasing bait at kasing sama ko. Kaparehong daloy ng utak. Tamad pero puno ng pangarap.

Kung experience lang ang pag-uusapan hindi ko masasabing lamang ako sa iyo. Maaring nagbibinata ka pa lang pero kung gagawing aklat ang buhay mo daig pa encyclopedia sa dami ng chapter at revision. Pero kung tatagan ng loob, magkakaroon ka ng magandang laban.

Mababaw ang aking kaligayahan, simpleng joke kahit wala sa tyempo papalakpakan ko. Maluluha lang ako kung sobrang bigat na nararamdaman ko. Mabilis at masakit ako umiyak.

Kung sa pag-ibig... gagawan ko na lang ng sariling topic pag naisipan may time.

Tipikal lang akong tao. Marami kang makikitang katulad ko.
Alam ko ikaw na nagbabasa nito, magkakasundo tayo.

Test blog one 2, one 2

2009-04-02T19:00:00.002+08:00

Hello! Hello! Tao po. Hoy!!! Recorded na ba 'to?! Ok good! good! Be ready in... three... two... one...

Magandang araw po. Hayaan niyo akong ilathala dito lahat ng nangyayari sa buhay kong tambay. Maniwala man kayo o hindi pero ako 'to. Totoo. Walang biro o gawa gawa lang. Maaring ang buhay ko ay buhay mo.
Salamat po.

Ok ba 'yun?! Nakuha ba? Ok good! Pack-up na. Its a wrap.

Site under construction

2009-04-02T17:11:00.004+08:00

Pasensya na po sa abala. This site will rise soon. Sa katangahan ko kasi na-delete ko mga na-post ko dati. Okie?! Thanks. See you later, aligator.